Volgende week is het veertig jaar geleden dat Elvis overleed. Het kan je niet ontgaan. Nu al lopen televisie en radio warm om het te gedenken. En duizenden fans zullen weer richting Graceland trekken, het beroemde huis van Elvis waar hij (naast zijn ouders) ligt begraven.

De radio besteedt er aandacht aan. De kranten en muziekbladen staan er vol van. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat er een Summer of Love was. Maar mocht u geen idee hebben: in 1967 begon in San Francisco een zomer van liefde. Hippies gingen een leven leiden van ‘love and peace’. ‘Bloemenkinderen’ werden ze genoemd. Het bleek de start van een nieuw tijdperk.

We lopen in een Spaanse supermarkt als ik ineens een groot spinnenweb mijn oogveld in zie drijven. ‘Dat is vreemd,’ denk ik, ‘maar misschien is het gewoon een grote versie van de dingetjes die je wel meer ziet zweven. Even wachten maar.’

Pinksteren is het feest van dromen en visioenen. Maar dromen en visioenen hebben in onze tijd het tij tegen. Als ik met jongeren praat over de huidige wereld, kom ik veel zorg en angst tegen. Rampen bepalen het wereldbeeld. Het klimaat. Aanslagen. En de rampen lijken steeds dichterbij te komen. Ze houden veel jongeren bezig.

Soms kom je onverwachte verbindingen tegen. Laatst las ik in de gedichten van de Ierse dichter Patrick Kavanagh. Waaronder zijn liefdesgedicht ‘On Raglan Road’. Bij toeval kwam ik er achter dat het ook nog op muziek is gezet. Tal van artiesten, waaronder Sinead O’Connor en Van Morrison, hebben het gezongen. Op een eeuwenoude melodie

Collega Rikko Voorberg uit Amsterdam wil Dodenherdenking aangrijpen voor het gedenken van omgekomen vluchtelingen. Aanvankelijk wilde hij dat doen op het Rembrandtplein. Maar omdat de stille tocht van de officiële Dodenherdenking daar langs komt, heeft burgemeester Van der Laan dat verboden. Voorberg kreeg een andere plek toegewezen.

Kerk in Actie, de hulporganisatie van onze landelijke Protestantse Kerk publiceerde voor Pasen een filmpje. Er is ophef over ontstaan. Wat is er aan de hand? In het filmpje wordt een afbeelding van Christus verscheurd. En de snippers worden in de lucht gegooid. ‘Geloven in delen’ luidt de bijbehorende slogan.

De film draait in de bioscoop. Het boek las ik een paar jaar geleden. Het maakte diepe indruk op me. Maar ik aarzel om de film te gaan bekijken. Het gaat namelijk om een wreed verhaal: over de christenvervolgingen in het 17de eeuwse Japan. De titel van film en boek luidt ‘Silence’ - ‘Stilte’. Met die stilte wordt het zwijgen of de afwezigheid van God bedoeld.

Ik volg Stephan Sanders met grote belangstelling. Sanders gaat namelijk sinds een jaar naar de kerk. Voor wie hem niet kent: Sanders is schrijver en journalist. Jarenlang had hij niets met geloof. Tot hij vorig jaar ‘op proef’ ging geloven. Hij zocht een kerk, vond er één en zit er nu (bijna) wekelijks. Hij doet in Trouw en andere media verslag van zijn ervaringen.

Ik sla altijd een beetje door in bepaalde dingen. Toen ik het meubelmaken ontdekte, maakte ik het ene na de andere Rietveld-werkstuk. U weet wel: de Gerrit Rietveld van De Stijl. Het was een mooi contrapunt voor mijn dagelijkse werk. Altijd maar luisteren, spreken, vergaderen. Je moet iets met je handen doen, zei ik tegen mezelf. Ik ontdekte in het meubelmaken een uitlaatklep. Totdat mijn vrouw tactisch zei: ‘Ik denk dat we nu wel genoeg Rietveld in huis hebben.'