Maar toen ik het beluisterde viel er ineens een ander kwartje: DIT IS 'NOVEMBER' VAN ROWWEN HÈZE!' Het is het mooiste nummer van Nederlands beste band. Het gaat over een liefde die nooit iets is geworden. Na jaren komt hij haar weer tegen.

Ik heb meteen de teksten naast elkaar gelegd. De vertaling van Jack Poels is geen letterlijke. Maar, man, wat heeft hij er een mooie eigen vertolking aan gegeven! Ik vond het al prachtig. Maar ik kreeg er alleen maar meer bewondering voor.

Ik weet dat je enthousiasme of smaak niet zomaar kunt overdragen – zeker niet als het om muziek gaat. Maar ik doe een poging. Iedereen die denkt dat popmuziek geen kunst is of die neerkijkt op dialect, moet de tekst van Kavanagh maar eens leggen naast die van Jack Poels. Vooral zijn laatste regel, die me toch al diep ontroerde vanwege zijn schoonheid, is een prachtige variant op die van Kavanagh.

Luister en lees mee. Open je voor het Limburgs dialect en hoor wat een prachtige poëzie het is. En wie vervolgens ook nog een beetje moeite wil doen om de Engelse tekst van Kavanagh te lezen, krijgt alleen nog maar meer bewondering voor de tekst van Poels.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=TFqv6O8onkE[/embed]

November

‘t Waas twelf oor in Venlo
‘t woord tied um nar hoes te goan
toen iemand zei: ‘hei, loep ’s mei
‘t is heer nog neet gedoan’
ik keek ow aan en ik schrok d'r vaan
ik haj ow joare neet gezeen
geej waard nog moei, net zo moei
als toen gans in ’t begin

op ’t kerkplein in november
zaag ik ow vur d’n ierste kier
de wind di weide dor ow hoar
en ik zaag ‘t gevaor
ik zaag mien hand al in ow hand
en ik doch: ‘loep door, loep door’
onderweg heb ik meejzelf verteld
‘t waas ni mier als ‘n blaad dat velt

mar ‘n blaad dat velt en ‘n book giet dicht
mar wat bleef dat waas ow gezicht
oaverdaag de zon en ‘s nachts de moan
ik kos ow oege neet wirstoan
ik doch mier an ow dan an meejzelf
ik doch dage an ‘n stuk
‘wat is dit nou, moeie vrouw
dit is weggegoeid geluk’

en ‘s nachts in bed sloap ik net
komde geej op bezeuk bij meej
mien bed is kalt, mien kamer kaal
en ik droem hard als staal
en geej ziet zacht, als dons, als vacht
en ik drei meej um ow hin
en in ow erm wear ik werm
en droem mien moeiste zin

teveul gedocht, te lang gewacht
ik ging door op halve kracht
d’r bleef niks mier oaver van dit schip
‘t dreef langzaam tot ‘n stip
tot ‘n puntje an de horizon
op enne oceaan zo groet
ik heb alles overboard gegoeid
d’n haven, di kwaam noeit

‘t waas ‘s merges vroeg in Venlo
hoeg tied um nar hoes te goan
geej keekt meej aan en ik keek ow aan
van kiek os heer nou stoan
ik peek ow hand en ik lachte, want
ow gezicht en owwe naam
en hoe geej keekt, ow hoar wegstreekt
toen de zon an d'n hemel kwaam

On Raglan Road

On Raglan Road on an autumn day I met her first and knew
That her dark hair would weave a snare that I might one day rue;
I saw the danger, yet I walked along the enchanted way,
And I said, let grief be a fallen leaf at the dawning of the day.

On Grafton Street in November we tripped lightly along the ledge
Of the deep ravine where can be seen the worth of passion's pledge,
The Queen of Hearts still making tarts and I not making hay -
O I loved too much and by such and such is happiness thrown away.

I gave her gifts of the mind I gave her the secret sign that's known
To the artists who have known the true gods of sound and stone
And word and tint. I did not stint for I gave her poems to say.
With her own name there and her own dark hair like clouds over fields of May

On a quiet street where old ghosts meet I see her walking now
Away from me so hurriedly my reason must allow
That I had wooed not as I should a creature made of clay -
When the angel woos the clay he'd lose his wings at the dawn of day.