En ouderen? Velen van hen maken zich ook zorgen over de toekomst. Voor de toekomst van de wereld, maar ook van hun eigen toekomst. Hoe gaat het straks als ze afhankelijk worden? Is er dan nog genoeg zorg? Maar meer nog maken velen zich zorgen over de wereld waarin hun nageslacht zal leven.

De kerk lijkt bij uitstek de plek waar we bijna patent hebben op dromen en hoop. Maar als ik eerlijk ben, voel ik de moedeloosheid soms ook weleens over mijn schoenen lopen. Voel ik een pijn om alles wat maar niet wil lukken of tegenzit – in de wereld, in de kerk, in mijn eigen leven. Een diepe onvervuldheid.

Die moedeloosheid gaan we vaak te lijf met peptalk. Met zeggen wat we denken te moeten zeggen. Zonder misschien innerlijk echt overtuigd te zijn. Dat is het gevaar als je je eigen moedeloosheid niet doorleeft. Dan overschreeuw je je eigen twijfel. Ik heb weleens het gevoel dat we daarmee bezig zijn in de kerk. En dat ik daaraan meedoe.

Dromen hebben een steunpunt nodig in de werkelijkheid. Anders blijft het gebakken lucht. Deze week zag ik iets dat het flakkerend vlammetje van mijn dromen ineens aanblies. Het was een filmpje op Facebook van imams die in Manchester gezamenlijk de slachtoffers van de bomaanslag kwamen herdenken.

Met applaus werden zij door omstanders ontvangen. En met kracht keerden de imams zich tegen het geweld. Ze stonden zij aan zij met een bisschop en een rabbijn. Ik zag het vanachter mijn laptop. En daar, achter die laptop, werd het ineens Pinksteren. Het is mogelijk: een wereld waarin mensen van verschillende (religieuze) talen met één mond spreken!

[embed]https://www.facebook.com/Channel4News/videos/10154883179186939/[/embed]