Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Trygve Seim is een wereldberoemd saxofonist, artiest bij de gerenommeerde platenmaatschappij ECM en… bepaald niet afkerig van religieuze muziek. Met pianist Andreas Utnem maakte hij al eens ‘Purcor’ (2010), een album met liturgische muziek. En nu maakten de twee een album met Kerstliederen.
In deze tijd van het jaar hier elke week een gedicht dat te maken heeft met de maand waarin we leven. Deze week nu eens niet een gedicht waarin de maand expliciet genoemd wordt. Het gaat over advent, afgeleid van het Latijnse woord ‘adventus’: komst. We bereiden ons voor op de komst van…, ja, van wie of wat?
Het Kerstfeest heeft een heidense oorsprong. In het Romeinse Rijk werden in december de zogenaamde Saturnalieën gevierd: het feest van Saturnus, de god van de landbouw. Een feest van overvloed aan eten en drinken. Daarnaast was er de cultus van Mithras, een onoverwinnelijke en krijgshaftige godheid, die de titel van ‘Onoverwinnelijke Zon’ droeg.
Wij leven in een extraverte wereld. Je moet voor jezelf opkomen. Je bewijzen. Weerbaar worden. Goed gebekt zijn. Actie ondernemen. Opvallen. Haantje de voorste zijn. En je mening klaar hebben. Wie al die eigenschappen heeft, schopt het ver in onze maatschappij.
Het is adventtijd. 'Komst' betekent het. We verwachten de komst van Christus. In onze kerk doen we dat door terug te bladeren in het familiealbum van Jezus. Daar staan maar vijf vrouwen in. Vrouwen met afwijkende levensverhalen die we misschien niet in ons familiealbum zouden willen tegenkomen. Maar bij Jezus gelden andere normen.
Nog een paar dagen en dan is het Kerst. Ik wens alle lezers van deze site gezegende dagen toe. Dat het licht van God jullie harten en huizen moge beschijnen! Dat de droom van vrede het in ons allen zal houden. En dat in de kille windvlagen van onze tijd kerstfeest de beschermende hand zal zijn om de vlammetjes van de hoop,
Ik heb een knipperlicht-geloof. Het gaat aan-uit-aan-uit. Niet eens met vaste regelmaat. Dat zou nog enige stabiliteit geven. Maar soms is het aaaaan-uit-aan. Een andere keer: aan-uiiiiit-aan.
Deze week zag ik een interview met de Amerikaanse dichter Christian Wiman. Hij is gelovig. En hij weet daar mooie dingen over te zeggen. En vooral: eerlijke dingen. Hij vertelde dat hij misschien maar een paar keer echt heeft geloofd. Maar ná die momenten komt het er op aan – aldus Wiman – die ervaringen trouw te blijven. Ook als je lang zonder geloof moet doen.