Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder ‘een Koos van Zomeren’ las. Zo noemt een vriend van me dat: ‘een Koos van Zomeren’. Hij is een adept. Op zijn aanraden greep ik er dan ook naar één. Zijn nieuwste. Een dagboek. Het beviel – maar deels.
De lijst van publicaties van Abdelkader Benali is lang. Hij is een gevestigd schrijver. Als hij dan een boek zijn ‘levenswerk’ noemt, is het extra opletten geblazen: dit moet wel een bijzonder boek zijn.
Al zolang er literatuur bestaat worden er dierenfabels geschreven. De Griekse dichter Aesopus en de Franse schrijver Jean de La Fontaine zijn de bekendste schrijvers van fabels. Hier te lande kennen we natuurlijk Toon Tellegen. Het aardige van dierenfabels is dat menselijke eigenschappen of problemen op dieren overgedragen kunnen worden. Jan Bouwstra laat de dieren filosoferen.
Van Gerbrand Bakker werden al drie delen in de befaamde reeks van Privé-domein uitgegeven. Er is nu een vierde deel aan toegevoegd. Geen enkele andere Nederlandse schrijver werd die eer toebedeeld. En ik heb het gevoel dat het niet het laatste deel zal zijn. Bakker lezen werkt verslavend.
Toon Tellegen is bekend van verhalen en van (vaak surrealistische) gedichten. Waar gaat het in dit boek dan om: om verhaaltjes of gedichten? Ik aarzel. Al tendeer ik meer naar verhalen. Ze gaan over de dood. Tellegen is al langer met de dood bezig.
De schrijver Jon Fosse, de Nobelprijwinnaar van 2023, is in Nederland vooral bekend vanwege zijn ‘Septologie’, een verhaal in zeven delen. Ik las ze ademloos. Geheel dankzij zijn geheel eigen manier van vertellen.
Tijdens de coronacrisis schreef Willem Jan Otten in het Katholiek Nieuwsblad elke week over de Schriftlezingen die die zondag op het rooster stonden. ‘Zondagmorgen’ heet het boek waarin zijn overdenkingen werden gebundeld. Maar na die cyclus schreef hij door. Niet aan Bijbellezingen, maar aan hoe Christus ‘werkt’ in mensen.
‘Je hoeft maar drie regels te lezen uit met name zijn latere werk en je weet: dat is Reve. Veel mensen zien dat als een teken van kracht, ik zie het eerder als een zwakte.’ Aldus Arnon Grunberg in zijn nieuwste essaybundel. Laat dat nu uitgerekend de reden zijn waarom ik – al vanaf ‘Blauwe maandagen’ en ‘De troost van slapstick’ - de fictie van Grunberg zelf minder waardeer dan zijn essays: ik mis een eigen vertelstem.