Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Ik aarzel: vind ik dit nu een goed boek of niet? Ik ben niet de enige, merkte ik toen ik wat op het internet rondkeek. Je vindt er lovende besprekingen, maar ook kritische kanttekeningen. Ik hink zelf op twee gedachten. Een bestseller is het wel. Met een opmerkelijke achtergrond.
Wanneer in de literatuur dominees ter sprake komen is dat nogal eens negatief, ja, vaak op het karikaturale af. Franzen doorbreekt dat beeld met een monumentale roman waarin alle personages van het domineesgezin Hildebandt uit Chicago mensen van vlees en bloed zijn. Ik las zijn boek vijf jaar na verschijning.
Bijna gelijktijdig met haar overlijden verscheen van dichteres Lieke Marsman (1990-2026) haar laatste bundel. Nu ja, ‘bundel’ suggereert dat het een bundeling is van afzonderlijke gedichten. Dat is niet het geval. Het is één doorlopend dichtwerk. Van grote allure.
We zijn een week in Noord-Groningen. Voor mij is dat de streek van de dichter C.O. Jellema. Hij woonde er en schreef er menig gedicht over. Zo’n week Noord-Groningen is dan een kans: ik zette een literaire bedevaart op het programma.
Wie nooit iets van Jon Fosse las, heeft nu een instapmogelijkheid: de roman ‘Vaim’. Nobelprijswinnaar Fosse werd in Nederland bekend met zijn ‘Septologie’: een kloeke roman in zeven delen - een beetje veel als kennismaking. Maar met zijn nieuwste roman biedt Fosse in 142 pagina’s een staalkaart van zijn kunnen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder ‘een Koos van Zomeren’ las. Zo noemt een vriend van me dat: ‘een Koos van Zomeren’. Hij is een adept. Op zijn aanraden greep ik er dan ook naar één. Zijn nieuwste. Een dagboek. Het beviel – maar deels.
De lijst van publicaties van Abdelkader Benali is lang. Hij is een gevestigd schrijver. Als hij dan een boek zijn ‘levenswerk’ noemt, is het extra opletten geblazen: dit moet wel een bijzonder boek zijn.
Al zolang er literatuur bestaat worden er dierenfabels geschreven. De Griekse dichter Aesopus en de Franse schrijver Jean de La Fontaine zijn de bekendste schrijvers van fabels. Hier te lande kennen we natuurlijk Toon Tellegen. Het aardige van dierenfabels is dat menselijke eigenschappen of problemen op dieren overgedragen kunnen worden. Jan Bouwstra laat de dieren filosoferen.