Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Een leraar van zestig kijkt terug op zijn leven. Een leven dat in het teken stond naar zoeken naar een zinvol bestaan. Een belangrijk scharnierpunt was het overlijden van zijn moeder toen hij nog jong was. Sindsdien zocht hij vooral in de literatuur naar meer betekenis voor zijn leven. Het boeiende aan het boek vond ik de combinatie van de bijna gelaten manier waarop de man leeft en het tekort dat erin verweven is.
Doctorow schreef nooit hetzelfde boek. ‘Schreef’, want hij overleed in 2015. ‘Andrews hersenen’ was zijn laatste roman. Weer heel anders dan de rest van zijn romans. Ik bewonder zoiets: schrijvers die zichzelf opnieuw uitvinden. Hij mag dan ook wat mij betreft tot de grootste Amerikaanse auteurs gerekend worden.
Wat heb ik genoten van dit boek! Amos Oz is toch al een van mijn favoriete schrijvers. Maar wat mij betreft heeft hij zich in dit nieuwe boek overtroffen! Opnieuw weet Oz het Jeruzalem van weleer zo te schilderen dat je, hoewel je echt nooit gekend hebt, heimwee naar krijgt.
Onder de knop 'Artikelen' (onder 'Werk') vindt u drie blogs die ik schreef voor de site van het literaire tijdschrift Liter. De redactie van het tijdschrift kreeg lucht van mijn studieverlof, deze zomer. Het had als thema: de invloed van Augustinus op Auden. De redactie vroeg me aan de hand van drie gedichten iets over dit thema te schrijven.
Een recensie van het boek 'Geduld met God' van Tomáš Halík. De focus in deze bespreking is gericht op de literaire werken die Halík bespreekt.
Ik lees ze steeds minder. Romans. Ik heb ze gevreten. De foto bij dit stukje toont het: volle boekenkasten. En wat je ziet is nog maar een klein gedeelte. Vooral na zomervakanties raakte er weer een plank gevuld. Maar ook buiten de zomer schoot ik meestal lekker op. Nooit lag er géén roman op mijn nachtkastje.
Met '4.2.01' signeerde Harry Mulisch op de betreffende datum mijn exemplaar van zijn boek ‘Siegfried’. Veelbetekenend! De getallen in afnemende reeks vormen een strakke orde die zo kenmerkend was voor Mulisch. Toeval? Natuurlijk, want het was toevallige datum: 4 februari 2001. En toch, toeval bestond niet bij Mulisch.
Een hele roman over een avond stand-upcomedy – je moet het maar aandurven. De Israëlische schrijver David Grossman had het lef. In een zaaltje op een industrieterrein bij Tel Aviv treedt Dovele Grinstein op. Het is een vreemd optreden: hij krijgt het spaarzame publiek nauwelijks aan het lachen.