Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
'Poëzie wordt gelezen door de liefhebbers van poëzie en gehoord door een paar anderen die zich mee laten tronen naar café of stadsbibliotheek voor een dubbelfocuslezing. Er zijn misschien een miljoen liefhebbers van poëzie op de hele wereld. Minder dan beoefenaars van het canasta.'
Soms wordt een film bejubeld, maar verlaat je zelf de bioscoop wat teleurgesteld: was dat het? Je vraag je af of je iets gemist hebt. Ik had het bij ‘Roma’, maar ook bij ‘The Wife’. Maar acteerspel kan veel goed maken. Ik had niet het gevoel voor niets naar de bioscoop te zijn gekomen.
Eerlijk gezegd was ik de laatste jaren een beetje roman-moe geworden. Vroeger vrat ik ze, maar dat werd minder en minder. Ik werd zelden echt verrast. Als ik al romans las, dan liever de klassiekers. Maar met de roman van Harstad is mijn liefde voor het genre weer opgelaaid tot een hoog vuur. Wat een monumentaal werk!
Tommy Wieringa is wat mij betreft veruit de meest interessante auteur van Nederland. Zijn ‘Joe Speedboot’ versloeg zijn tienduizenden, en in ‘Dit zijn de namen’ toonde Wieringa zich een meester in het mythisch vertellen. Zijn nieuwste boek is een eerbetoon aan het leven in onze oostelijke grensstreek.
Carson McCullers werd beroemd vanwege haar ‘The Heart Is a Lonely Hunter’. Ik las het boek een aantal jaren geleden. Ik was enthousiast. Daarom was ik meteen alert toen haar novelle ‘The Ballad of the Sad Cafe’ in een Nederlandse vertaling verscheen.
Een leraar van zestig kijkt terug op zijn leven. Een leven dat in het teken stond naar zoeken naar een zinvol bestaan. Een belangrijk scharnierpunt was het overlijden van zijn moeder toen hij nog jong was. Sindsdien zocht hij vooral in de literatuur naar meer betekenis voor zijn leven. Het boeiende aan het boek vond ik de combinatie van de bijna gelaten manier waarop de man leeft en het tekort dat erin verweven is.
Doctorow schreef nooit hetzelfde boek. ‘Schreef’, want hij overleed in 2015. ‘Andrews hersenen’ was zijn laatste roman. Weer heel anders dan de rest van zijn romans. Ik bewonder zoiets: schrijvers die zichzelf opnieuw uitvinden. Hij mag dan ook wat mij betreft tot de grootste Amerikaanse auteurs gerekend worden.
Wat heb ik genoten van dit boek! Amos Oz is toch al een van mijn favoriete schrijvers. Maar wat mij betreft heeft hij zich in dit nieuwe boek overtroffen! Opnieuw weet Oz het Jeruzalem van weleer zo te schilderen dat je, hoewel je echt nooit gekend hebt, heimwee naar krijgt.