Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Billy Collins is een van mijn favoriete dichters. Er ligt altijd wel een bundel van hem binnen handbereik. Zijn oeuvre is voor mij een contragewicht voor alle andere poëzie die ik doorgaans lees en die vaak wat ernstiger en/of cryptischer is. Collins is de meester van het 'light verse', dat al te vaak wordt misverstaan als oppervlakkig.
Op het internet kun je te kust en te keur poëzie vinden. Ook in podcasts. Helaas is de podcast 'Poëzie vandaag' van Ellen Deckwitz ter ziele. Maar gelukkig hebben de 'De poëziepodcast' van Daan Doesborgh nog. Daar hoorde ik onderstaand gedicht voorlezen.
Bijna gelijktijdig met haar overlijden verscheen van dichteres Lieke Marsman (1990-2026) haar laatste bundel. Nu ja, ‘bundel’ suggereert dat het een bundeling is van afzonderlijke gedichten. Dat is niet het geval. Het is één doorlopend dichtwerk. Van grote allure.
We zijn een week in Noord-Groningen. Voor mij is dat de streek van de dichter C.O. Jellema. Hij woonde er en schreef er menig gedicht over. Zo’n week Noord-Groningen is dan een kans: ik zette een literaire bedevaart op het programma.
Galway Kinnell (1927—2014) was een Amerikaanse dichter. In een bloemlezing met als thema 'Joy' kwam ik dit wat wonderlijke gedicht tegen. Ik vertaalde het.
Zet een dichter en een theoloog bij elkaar en laat ze praten over God en geloof – dat is het concept van dit boek. Christian Wiman is de dichter, in Nederland bekend geworden van ‘Mijn heldere afgrond’. De theoloog is Miroslav Volf. Van hem verschenen ook meerdere boeken in Nederland.
Op dinsdag 27 januari is het Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust. Bij louter toeval las ik een dezer dagen dit gedicht van een Poolse dichter. Een jaar na zijn debuut in 1942 werd Borowski (1922-1951) opgepakt en gedeporteerd naar Auschwitz. In zijn werk beschreef hij zijn kampervaringen. Hij pleegde op 28-jarige leeftijd zelfmoord.
De oorlog in Gaza slaat lam. Je kunt natuurlijk deelnemen aan de rode lijn-demonstraties. Vooral doen, zou ik zeggen. Maar je kunt ook bundels lezen van Palestijnse dichters. Het is een vorm van verdieping die oneindig veel verder reikt dan wat aan talkshowtafels beweerd wordt. En: door zo'n bundel te kopen en te lezen geef je ook stem aan…