Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Tijdens de coronacrisis schreef Willem Jan Otten in het Katholiek Nieuwsblad elke week over de Schriftlezingen die die zondag op het rooster stonden. ‘Zondagmorgen’ heet het boek waarin zijn overdenkingen werden gebundeld. Maar na die cyclus schreef hij door. Niet aan Bijbellezingen, maar aan hoe Christus ‘werkt’ in mensen.
De Amerikaanse dichter Christian Wiman schreef een aantal jaren geleden een aangrijpend boek: ‘My Bright Abyss’. Het werd in het Nederlands uitgegeven onder de titel ‘Mijn heldere afgrond’. Het ging over zijn ziekte en bekering. Nu heeft hij opnieuw een boek geschreven. Het geloof vormt opnieuw een thema. Maar de nadruk ligt dit keer – meer nog dan in zijn vorige boek - op de poëzie.
Hoewel ik popliefhebber ben in hart en nieren, is het mooiste muziekstuk uit de 20ste eeuw dat ik ken een klassiek werk. Het is ‘Appalachian Spring’ van de Amerikaanse componist Aaron Copland. Het is een balletstuk. Toen ik het voor het eerst hoorde, werd ik van mijn sokken geblazen.
Ik heb een knipperlicht-geloof. Het gaat aan-uit-aan-uit. Niet eens met vaste regelmaat. Dat zou nog enige stabiliteit geven. Maar soms is het aaaaan-uit-aan. Een andere keer: aan-uiiiiit-aan.
Nico ter Linden is bij het grote publiek in de jaren negentig bekend geworden met zijn serie Bijbelse hervertellingen ‘Het verhaal gaat…’ Hij was ooit predikant van de Westerkerk in Amsterdam. Maar Ter Linden raakt ook op leeftijd. Tijd om ook eens de balans op te maken. Hoe zag zijn eigen geloofsgeschiedenis eruit?
De grens tussen geloof en ongeloof is aan het vervagen. Onderzoeken wijzen uit dat Nederland steeds meer seculier wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het ongeloof toeneemt. Waar onderzoeken op gericht zijn is een theïstisch geloof: het geloof in een bovennatuurlijke, persoonlijke God. Dat geloof is inderdaad aan het verminderen. Maar Smedes wijst er op dat juist onder atheïsten spirituele tendensen zijn aan te wijzen.
Een visie op het christelijk geloof voorleggen aan hen voor wie het geen betekenis (meer) heeft – dat is wat Maarten Wisse zich tot doel heeft gesteld. Hij neemt de lezer daarvoor bij de hand voor een interessante tocht door het christelijk landschap.
Wat is er nodig om te bidden? Geloven dat God bestaat? Klinkt logisch. Maar kan het ook zo zijn dat het precies andersom is? Dat het gebed het geloof baart?