Bernlef was de meester in het beschrijven van het buitengewone in het gewone. Een cliché van een thema misschien. Maar er zijn er maar weinigen die dit thema overtuigend beheersen. Bernlef was zo iemand. En Sander Kollaard blijkt in zijn ‘Uit het leven van een hond’ uit hetzelfde hout gesneden.

Het verhaal vertelt over één dag uit het leven van Henk van
Doorn, vijftiger, gescheiden en IC-verpleegkundige. Hij leeft met zijn hond
Schurk. Schurk is oud en zal niet lang meer leven. Daarmee is meteen de toon
gezet. Titel en motto voorin het boek (een citaat uit het Bijbelboek Genesis; “stof
ben je, tot stof keer je terug’) brachten je al op het idee: de vergankelijkheid
is de rode draad in dit verhaal.

Henk denkt wat af. Ook over diezelfde vergankelijkheid. Een collega had het over mensen als ‘spul’, enkel materie dat vergaat. Maar Henk worstelt daarmee. Is het leven niet meer dan ‘spul’? Aan het eind van de dag zal hij het weten.

Maar in de tussentijd volgen we Henk op zijn weg door de dag. Als hij opstaat, is al duidelijk dat het een bloedhete dag zal worden. Maar hij moet boodschappen doen, de hond uitlaten en naar de verjaardag van zijn nichtje Rosa. Tussendoor blijkt een bezoek aan de dierenarts ook nog noodzakelijk.

Maar bij het uitlaten van Schurk vindt een onverwachte ontmoeting plaats. Henk raakt toevallig in gesprek met een vrouw (Mia heet ze) die hij later in de bus terugziet. Het is deze ontmoeting die bijzondere gevolgen zal hebben voor het leven van Henk. De beschrijving daarvan past natuurlijk niet in deze ene dag. Maar Sander Kollaard vindt een bijzondere stijlfiguur om de gevolgen in beeld te brengen.

Dat klinkt mysterieus, maar meer kan ik er niet over kwijt zonder een spoiler weg te geven. Van belang is hier om te constateren dat Kollaard een kraakheldere en liefdevolle manier van schrijven heeft die mij bij de kraag greep en meevoerde in het verhaal. Het verhaal eindigt hoopvol. Cruciaal is de zin die Henk uitspreekt tegen Mia:

...het is niet eten en drinken dat ons in leven houdt, maar levenslust, de morele overtuiging dat het de moeite waard is, dat er waarheid en schoonheid ligt in het leven zelf, altijd en overal, maar dat het aan ons is om dat op te zoeken...

Een mens is meer dan spul. Poëtisch spul.