Het eerste nummer had me al te pakken: ‘Hold You Now’. Een prachtig duet van Ezra met Danielle Haim (die ook verderop zal meewerken). De melodie en tekst zijn prachtig, maar het verrassende zit in het gebruik van een Melanesische hymne, waarvan de Engelse vertaling luidt: God, take my life and let it be / Consecrated, Lord, to Thee; / Take my hands and let them move / At the impulse of Thy love.

Je vraagt je af wat zo’n religieuze tekst doet in een
liefdeslied tussen man en vrouw. Maar dat religieuze elementen het werk van Vampire
Weekend niet vreemd zijn, bleek al uit het vorige album ‘Modern Vampires of the
City’. Voer voor exegeten en andere tekstanalisten, dus!

Komt de luisteraar wat tekst betreft al niet tekort, muzikaal geldt dat zeker. Wat een registers worden op dit album aangesproken! En Koenig zat kennelijk niet om inspiratie verlegen, want het album telt maar liefst achttien nummers, op vinyl goed voor een dubbelelpee! Het gevaar is dat zo’n album dan ergens halverwege inzakt. Maar daar is hier geen sprake van.

Absoluut hoogtepunt van het album is ‘Sympathy’ (zie onder), dat begint met een Spaans gitaarritme ondersteund door een pompende bas waar overheen een prachtige zanglijn wordt gelegd. Om dan plots onderbroken te worden door een verrassende gitaarlick die later wordt aangevuld door een jazzy baslijn. Magistraal! En dan die ene zin in de song: ‘Judeo-Christianity, I'd never heard the words / Enemies for centuries, until there was a third’. Hoe actueel kun je zijn?

Om er nog één nummer uit te lichten: het slotnummer ‘Jerusalem,
New York, Berlin’. Het wijkt tekstueel wat af van de rest van het album dat opgewekt
klinkt. Deze song bezingt een lelijke wereld. En opnieuw toont zich de joodse achtergrond van
Koenig in de woorden: ‘A hundred years or more / It feels like such a dream / An
endless conversation since 1917 / Now the battery is too hot / It's burning up
in its tray.’ 1917 is het jaar van de Balfour-declaratie die geldt als
scharnierpunt voor de stichting van de staat Israël. Ik wil maar zeggen:
bepaalt geen flauwe teksten op gemakkelijke deuntjes.

Nee, Ezra Koenig kan prima op eigen benen staan. Ik vond dit album zelfs nog beter dan het vorige. Nu weet ik wel: het is wat meer pop dan indie-rock. Daar moet je van houden. Maar ja, ik ben nu eenmaal fan van Paul Simon en daarmee is Koenig al meer vergeleken. Ook Koenig gebruikt melodieën en ritmes die door Afrikaanse muziek lijken geïnspireerd. Prima album dus. Ga zo door, zou ik zeggen!