Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
In deze lockdown zijn de meeste scholen weer gesloten. Nodig misschien, maar meer en meer krijgen we er oog voor dat dit zeer schadelijk is voor kinderen en jongeren. Hun geestelijke gezondheid en ontwikkeling worden er sterk door belemmerd. Maar de berichten daarover hebben me ook aan het denken gezet over mijn ouders.
De corona-app is een behoorlijke splijtzwam aan het worden in de samenleving. Het Utrechtse restaurant Waku Waku is uitgeroeid tot een symbool van verzet tegen de app. De eigenaar weigert klanten te controleren. Ik merkte bij mezelf irritatie vanwege dat standpunt. Maar is deze reflex terecht? En de kerk dan?
‘Covid-19 is slechts een amuse. De geboorte van dit virus houdt rechtstreeks verband met de manier waarop wij met onze wereld omspringen’ – ziedaar de kernzin van een viertal essays dat Ramsey Nasr, veelzijdig kunstenaar, tijdens de coronacrisis schreef. Het boek is een vlammend en zelfs meeslepend betoog dat het anders moet. Want één ding is duidelijk: de coronacrisis kan niet worden losgezien van de klimaatcrisis.
Nog een paar maanden en dan zwaai ik af: pensioen. ‘Kijk je ernaar uit?’ - het werd me al langer gevraagd. Maar zover was ik nog niet. Ik wilde vooral nog een keer gas geven. Maar corona gooit ook roet in dat eten.
Mijn moeder heeft de tweede prik gehad. Ze is 89, heeft af en toe wat mankementen, maar ze is 'still going strong'. Ze doorstaat de coronacrisis vrouwhaftig. Toch was ze maar wat blij met die tweede prik.
Het was een paar weken geleden: de online kerkdienst was achter de rug en ik stond in de hal van de kerk. Opeens ging de buitendeur open: een aantal kleine kinderen van niet-westerse origine stapte binnen. Een meisje met frank en vrije ogen – ze zal een jaar of zes, zeven zijn - vroeg wat we hier deden. ‘Bidden,’ zei ik onder anderen.
De gitarist Harry Sacksioni werd jarenlang gestalkt door een vrouw die ervan overtuigd was dat hij verliefd op haar was. Wat hij ook deed, niets hielp. In alles zag zij een bewijs van haar overtuiging: Harry hield van haar. Op een dag (na 23 jaar te zijn lastiggevallen!) verloor hij zijn zelfbeheersing. Hij gooide haar in de sloot en hield haar onder water. Hij kwam bij zinnen toen zijn vriendin hem toeschreeuwde op te houden. De vrouw kwam boven water en zei: ‘Zie je wel dat je van me houdt?’
We waren er aan toe: een aantal dagen ijs- en winterpret. Massaal bond Nederland de schaatsen onder. Op zaterdagmorgen moest al vroeg de toevoerweg bij Kinderdijk afgesloten worden. Want ja, we willen het liefst schaatsen in een oer-Hollands plaatje. Dan maar naar de plaatselijke plas. Maar ook daar was de lucht boven het ijs vol van vrolijke stemmen.