Oud en jong schaatste of sleede de bedompte lucht van de lockdown van zich af onder staalblauwe luchten die ons nog meer in ruimte zetten. Even opademen! Wat was het lang geleden dat we zo uitgelaten konden zijn! Het voelde als een miniatuur bevrijdingsdagje.

Inmiddels dooit het. Op het ijs staan plassen. De sneeuw die een week lang de wereld en daarmee onze ziel toedekte met een betoverend licht, wijkt weer voor de grauwheid die de Hollandse winter doorgaans regeert. De uitgelaten stemmen zijn verdwenen.

Maar even waren we verlost van het woord dat, afgezien van
de titel, ik ook hier nog niet gebruikte. Even konden we het vergeten. Het wachten
is nu op het voorjaar. En het ondertussen weer volhouden. Maar even was het ouderwets
winter. Een kleine genade.