Op 4 april 2018 is het vijftig jaar geleden dat Martin Luther King werd vermoord. Hij verbleef op dat moment in een motel in Memphis. Hij stond op het balkon toen hij beschoten werd. De onvermoeibare strijder voor burgerrechten van Afro-Amerikanen werd slechts 39 jaar.

Vandaag kon iedereen stemmen. Twee keer zelfs. Want behalve de verkiezing voor gemeenteraden was er ook nog het referendum: over de zogenaamde sleepwet. Nu is er met dat referendum iets eigenaardigs aan de hand. Jongeren schijnen overwegend tegen, ouderen meestal vóór te stemmen.

Hoeveel wachtwoorden gebruik jij op het internet? Ik heb het voor mezelf ook nageteld: 77! Dat weet ik omdat ik een speciaal programmaatje heb dat ingewikkelde wachtwoorden voor me bedenkt. En ook bewaart. O ja, dat programma heeft ook een wachtwoord: dat maakt 78.

Eén van de mooiste liedjes van Johnny Cash is ‘Redemption’. Het is ook een prachtig voorbeeld van hoe geloof en popmuziek heel goed samen kunnen gaan. Het kent bovendien grote diepgang, want het maakt gebruik van een oudchristelijk symbool. Je zou het in deze tijd van het jaar zo kunnen gebruiken in een kerkdienst.

Begin deze week overleed Nico ter Linden. Hij was misschien wel Nederlands meest bekende dominee. Hij schiep ademruimte voor menig (half/on)gelovige. Ook in mijn leven trok hij sporen.

‘Die melodie ken ik toch ergens van?!’ – ‘Ja, het komt mij ook bekend voor.’ Mijn muziekvriend en ik zaten in de auto op de terugweg na een indrukwekkend optreden van Sam Baker. In de cd-speler muziek van Baker. ‘Het doet me denken aan iets religieus’ – ‘Zou zomaar kunnen.’

Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat Johnny Cash een legendarisch concert gaf in Folsom Prison. Legendarisch, vanwege het publiek van zware jongens. Wie het album beluistert, hoort nog de geladen sfeer die er in de zaal hing. Maar ik moet bij het concert altijd denken aan één van de gedetineerden: Glen Sherley.

Afgelopen juni liet het netvlies in mijn rechteroog los. Wie wil lezen over het hoe of wat, moet op deze site maar even terugbladeren: ik schreef er al uitgebreid over. Maar waar het hier om gaat is dit: behalve een schrik bleek het toch ook een zegen.

Ook dit jaar slaat het virus weer toe. Ik heb het bij mijzelf en anderen de afgelopen week al een aantal keren gesignaleerd. Lange tenen. Snel ontregeld. Op je strepen gaan staan. Daar vervolgens zelf ook weer last van hebben. Het zijn allemaal symptomen van de (pre-)Kerstdip.

Hoewel ik popliefhebber ben in hart en nieren, is het mooiste muziekstuk uit de 20ste eeuw dat ik ken een klassiek werk. Het is ‘Appalachian Spring’ van de Amerikaanse componist Aaron Copland. Het is een balletstuk. Toen ik het voor het eerst hoorde, werd ik van mijn sokken geblazen.