Ook dit jaar slaat het virus weer toe. Ik heb het bij mijzelf en anderen de afgelopen week al een aantal keren gesignaleerd. Lange tenen. Snel ontregeld. Op je strepen gaan staan. Daar vervolgens zelf ook weer last van hebben. Het zijn allemaal symptomen van de (pre-)Kerstdip.

Hoewel ik popliefhebber ben in hart en nieren, is het mooiste muziekstuk uit de 20ste eeuw dat ik ken een klassiek werk. Het is ‘Appalachian Spring’ van de Amerikaanse componist Aaron Copland. Het is een balletstuk. Toen ik het voor het eerst hoorde, werd ik van mijn sokken geblazen.

Hij is geen lid van onze kerk, maar wel onze meest trouwe kerkganger. Hoewel hij nooit binnenkomt. Ra, ra, wie of wat is het? Het is onze kerkkat. Hij slaat geen kerkdienst over. Voor aanvang is hij altijd te vinden op ons pad.

Het kan nog net. Want nog een paar dagen en dan is de maand oktober alweer voorbij. En dus lees ik vandaag op de valreep van de maand het gedicht dat ik elk jaar in deze maand lees: ‘Poem in October’ van Dylan Thomas. En het moet eigenlijk ook vandaag gelezen worden, want 27 oktober is Thomas' geboortedag. En daarover gaat het gedicht.

Ik krijg normaal al een brok in m’n keel als ik het liedje hoor. Maar de tranen stonden helemaal in mijn strot toen ik het mijn geliefde naast me luidkeels mee hoorde zingen. ‘Kinderen van Maria, kinderen van Maria door de straten, en ze spelen: Salve, salve, salve regina.’

De dichter Rutger Kopland schreef ooit een gedicht over zijn demente moeder. Het heet ‘De moeder het water’. Poëzieliefhebbers herkennen in die titel een variatie op het gedicht 'De moeder de vrouw' van Martinus Nijhoff. Kopland gebruikte dan ook dezelfde vorm en stijl voor zijn gedicht. Het begint met de volgende regels:

Sinds vorige week mag ik weer autorijden! Ik had namelijk een rijontzegging. Niet van de politie, maar van de dokter. Ik onderging een oogoperatie en vanwege het verminderde zicht mocht ik drie maanden niet achter het stuur. Vorige week zaten de drie maanden erop.

Ik houd van een saai tv-programma. Althans, dat zei iemand een keer nadat ik opbiechtte dat ik fan ben: ‘Lekker enerverend zeg! Dat is toch hartstikke saai?!’ Het ging over ‘Gardeners' World’, het wekelijks BBC-programma over tuinieren.

Ik was 17 toen ik voor het eerst een boek van hem las. ‘Anders gezegd’ heette het (uit 1970). Ik kreeg het van mijn toenmalige (buitenkerkelijke!) vriendinnetje. Toen ik het las, werd ik er meteen door gegrepen. Dit ging ergens over! Sindsdien sloeg ik geen boek van Harry Kuitert meer over.

Ik begin mijn dag (vrijwel) altijd met Bijbellezen. Ik ben nu bezig met Jesaja. Daarbij doe ik de wonderlijke ervaring op dat ik steeds moet denken aan Donald Trump. Of beter, aan die wonderlijke verzameling evangelische leiders die Trump omringt als wespen om een glas siroop.