Sinds vorige week mag ik weer autorijden! Ik had namelijk een rijontzegging. Niet van de politie, maar van de dokter. Ik onderging een oogoperatie en vanwege het verminderde zicht mocht ik drie maanden niet achter het stuur. Vorige week zaten de drie maanden erop.

Ik houd van een saai tv-programma. Althans, dat zei iemand een keer nadat ik opbiechtte dat ik fan ben: ‘Lekker enerverend zeg! Dat is toch hartstikke saai?!’ Het ging over ‘Gardeners' World’, het wekelijks BBC-programma over tuinieren.

Ik was 17 toen ik voor het eerst een boek van hem las. ‘Anders gezegd’ heette het (uit 1970). Ik kreeg het van mijn toenmalige (buitenkerkelijke!) vriendinnetje. Toen ik het las, werd ik er meteen door gegrepen. Dit ging ergens over! Sindsdien sloeg ik geen boek van Harry Kuitert meer over.

Ik begin mijn dag (vrijwel) altijd met Bijbellezen. Ik ben nu bezig met Jesaja. Daarbij doe ik de wonderlijke ervaring op dat ik steeds moet denken aan Donald Trump. Of beter, aan die wonderlijke verzameling evangelische leiders die Trump omringt als wespen om een glas siroop.

Dominees krijgen teveel uitvaarten. Dat zit hun andere werk in de weg. Daarom zijn er steeds meer gemeenten waar gemeenteleden de uitvaarten voor hun rekening nemen. Een goede ontwikkeling?

Ik mag ze allebei graag: Eva Jinek en Eric Corton. Het zijn vakmensen. Van vele markten thuis. Sympathiek ook. En vooral: sociaal betrokken. Maar deze week zakten ze wat mij betreft door het ijs. Het betrof een klein item dat Jinek tussen de bedrijven door ter sprake bracht.

Volgende week is het veertig jaar geleden dat Elvis overleed. Het kan je niet ontgaan. Nu al lopen televisie en radio warm om het te gedenken. En duizenden fans zullen weer richting Graceland trekken, het beroemde huis van Elvis waar hij (naast zijn ouders) ligt begraven.

De radio besteedt er aandacht aan. De kranten en muziekbladen staan er vol van. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat er een Summer of Love was. Maar mocht u geen idee hebben: in 1967 begon in San Francisco een zomer van liefde. Hippies gingen een leven leiden van ‘love and peace’. ‘Bloemenkinderen’ werden ze genoemd. Het bleek de start van een nieuw tijdperk.

We lopen in een Spaanse supermarkt als ik ineens een groot spinnenweb mijn oogveld in zie drijven. ‘Dat is vreemd,’ denk ik, ‘maar misschien is het gewoon een grote versie van de dingetjes die je wel meer ziet zweven. Even wachten maar.’

Pinksteren is het feest van dromen en visioenen. Maar dromen en visioenen hebben in onze tijd het tij tegen. Als ik met jongeren praat over de huidige wereld, kom ik veel zorg en angst tegen. Rampen bepalen het wereldbeeld. Het klimaat. Aanslagen. En de rampen lijken steeds dichterbij te komen. Ze houden veel jongeren bezig.