Februari. Een voorjaarszonnetje. Aangenaam weer. En het is vakantie. Niet voor mij. Het is mijn schrijfdag: artikelen, preken. Maar schoolkinderen zijn vrij. En dat is te merken. De speeltuin in het park voor ons huis is goed bezet. Ik kan het, naar rechts kijkend, vanachter mijn schrijftafel net zien.

Ze zijn nog wel te krijgen, maar op straat zie je ze nauwelijks meer: het herenpolstasje. Ik heb er ook jaren één gehad. Zoals de timmerman zijn gereedschapskist heeft, zo had ik dat tasje. Alles kon erin. Autopapieren, portemonnee, telefoon en vooral: mijn Bijbeltje. Want zeg nou zelf: geen dominee zonder Bijbel op zak.

Het Kerstfeest heeft een heidense oorsprong. In het Romeinse Rijk werden in december de zogenaamde Saturnalieën gevierd: het feest van Saturnus, de god van de landbouw. Een feest van overvloed aan eten en drinken. Daarnaast was er de cultus van Mithras, een onoverwinnelijke en krijgshaftige godheid, die de titel van ‘Onoverwinnelijke Zon’ droeg.

De evangelische variant van het geloof vormt de grootste tak aan de boom van het christendom. Dat merken wij in Nederland maar mondjesmaat, maar in Zuid-Amerika, Afrika en Azië is het de meest groeiende beweging. Wat mij steeds meer gaat opvallen: juist deze tak biedt (ultra-)rechtse politici veel ondersteuning.

We liepen te shoppen in Rotterdam toen een collega van mijn vrouw haar appte: gezin omgekomen bij brand in Papendrecht. Verschrikkelijk. Op de terugweg hoorden we bij RTV Rijnmond nog onheilspellender berichten. Het vermoeden was gewekt dat het zou kunnen gaan om een gezinsmoord. De straatnaam werd genoemd. ‘Het is ergens in een wijk achter ons,’ zei ik.

Ik was met de auto op weg naar huis. De radio stond, zoals altijd, aan. Ik viel met mijn neus in de boter. Bij De Nieuws BV hoorde ik de column van Marcel van Roosmalen. Het was er weer zo eentje: een goedkoop, smalend stukje over religie.

Inmiddels regent het, maar we hebben een lange periode van droogte achter ons. Mijn landelijke kerk (PKN) publiceerde in die dagen een gebed om regen. Het riep uiteenlopende reacties op - van instemming maar ook van kritiek. De kritiek kwam neer op: mag dat wel? En: kan het wel? Zonder het laatste woord te kunnen en willen spreken (het gebed kent vele aspecten), deel ik mijn gedachten.

Je kunt er niet omheen. Tenminste, niet als je dagelijks de Avondetappe op NPO 1 volgt: elke aflevering wordt besloten met Jan Janssen. Hij leest telkens een stukje uit zijn dagboek van vijftig jaar geleden. Drie weken lang wordt zo herdacht dat hij als eerste Nederlander de Tour won.

Ik krijg steeds meer respect voor de wijsheid achter de kerkelijke kalender. Op het meeste duistere moment van het jaar gedenken wij de komst van het licht: de geboorte van Jezus. De opstanding van Jezus vieren we in het voorjaar als ook de natuur weer tot leven komt. Dan volgt Pinksteren, het feest van de Geest. Het leidt de zomer in. De seizoenen ondersteunen de boodschap van het evangelie.

De foto toont een jongeman. Hij staat in een net pak naast een kleurig versierde auto. Niks bijzonders, zou je zeggen, ware het niet dat de omgeving ermee in schril contrast staat.