Zo’n verandering is dan toch goed. Want je stapelt soms een heleboel zaken in je huis op die van geen nut meer zijn. Boeken die voor altijd ongelezen blijven. Cd’s die tegenvielen. Speelgoed van kinderen die het ontgroeid zijn. Gereedschap dat je nooit gebruikt. Kleren die je niet meer draagt. Naar de kringloop ermee!

Opruimen geeft ook een opgeruimd gevoel. Je gaat back to basic. Je ziet weer eens goed wat wél van waarde is. En al wonen wij nu al 15 jaar in hetzelfde huis, toch heb ik van die verhuizingen overgehouden, dat je eens in de zoveel tijd er weer eens met de bezem doorheen moet.

Daar is de 40 dagen- of (beter woord) vastentijd een goede periode voor. Je houdt je leven weer eens tegen het licht. Je bezint je op de waarden die er werkelijk toe doen. Wat is ballast, wat hoort bij de kern? Wat kan/moet weg, wat niet? Om dan – al dan niet tijdelijk – zaken los te laten.

Vanaf deze Aswoensdag zal ik een aantal dingen doen of nalaten. Ik zal de komende periode geen boeken of cd’s kopen. In plaats daarvan zal ik eens door mijn kasten gaan met de vraag: wat zou ik opnieuw willen lezen/beluisteren? En dan met als leidende vraag: wat helpt me om in deze periode dichter bij God te leven?

In het verlengde daarvan: ontspullen. Wat bij een verhuizing soms een noodzaak is, kan ook zonder verhuizing een weldaad zijn. Je hebt altijd meer dan je nodig hebt. Wat kan of moet er weg? Waar zou een ander nog iets aan kunnen hebben? Wat staat letterlijk of figuurlijk in de weg? Ik weet ook hier de kringloop te vinden. Grote schoonmaak dus. Ook zo'n goede oude gewoonte trouwens: de voorjaarsschoonmaak. Ik zie nog voor me hoe het huis van mijn opa en oma binnenstebuiten gekeerd werd. Ze wisten nog hoe ze opgeruimd moesten leven. Voorbeeldig!

Tenslotte: ik ga me die 40 dagen afzonderen van de social media. Van ’s morgens vroeg tot ‘s avonds laat is er die dwang om op smartphone of laptop te kijken of je niks gemist hebt. Je krijgt er een lawaaihoofd van. Het brengt je brein in een constante staat van onrust. Tijd voor stilte dus. Om te verkeren met God.

Niet spectaculair allemaal. Maar dat hoeft ook niet. Liefst niet zelfs. Vasten is ook: stappen uit de angstrace om mee te tellen. Je telt gewoon even niet mee. Nou en?

Wat ga jij doen/laten?