Op 45-jarige leeftijd trouwde hij. Maar of het huwelijk gelukkig was? De docu laat zien dat Heinz onder de plak zat. Eén fragment brengt dat pijnlijk in beeld. Op een feestje te zijner ere, wordt hij geïnterviewd. Maar zijn vrouw geeft voor een draaiende camera aan te willen vertrekken. Je ziet dat Heinz zelf nog wel wil blijven, maar geen ‘nee’ durft te zeggen. Hij biedt geen weerstand aan de dominantie van zijn vrouw. Hij geeft voor de interviewer hoffelijk een draai aan de gênante situatie (‘Ik geloof dat onze conversatie hiermee mooi afgerond is’). Maar het voorval is pijnlijk.

Zij komt er verder in de docu ook niet goed van af. Ze hield
voor iedereen de deur gesloten – ook voor de beste vrienden van haar man.
Sterker, goede vriendschappen worden afgebroken. En zij geldt daarvan als de
kwade genius. Zij isoleert haar man. Cabaretier Ivo de Wijs vertelt zelfs dat
hij toen het gevoel had een vader te verliezen.

Maar het meest schrijnende: als Heinz gebrekkig wordt, moet
hij van haar het huis uit. Hij krijgt een plek in een verzorgingshuis waar zij
hem nooit meer opzoekt. Zelfs bij zijn uitvaart zal zij niet aanwezig zijn. De
laatste periode van zijn leven wordt gelukkig verlicht door hernieuwde en
nieuwe vriendschappen. Dan opent zich ook het hart van de tot dan toe uiterst
gesloten tekstdichter. Maar zijn vrouw zal hij niet meer zien.

Ze komt er dus slecht vanaf in de docu. Wat bewoog haar in vredesnaam? We komen het niet te weten. Ook omdat zij haar eigen leven afsloot van de buitenwereld. Maar moeilijke mensen hebben óók een verhaal. Wat er boven de waterlijn uitsteekt, zien we. Maar wat ging er schuil onder de waterlijn? Het zou misschien het beeld compleet maken. We zouden haar misschien begrijpen. Maar we zien het niet.

(Wie de documentaire wil zien, klik hier)