Je wordt op het hart gedrukt om regelmatig een wachtwoord te veranderen. Dat doe ik dus ook. Maar het laat zien hoe ingewikkeld het verkeer op het wijde web geworden is. Want al die wachtwoorden kun je nooit onthouden. Hoe doen anderen dat? Opschrijven in een boekje? Of toch altijd hetzelfde wachtwoord overal gebruiken?

Die vele wachtwoorden zijn natuurlijk vooral een illustratie van de onveiligheid op het internet. En dan heb ik het nog niet eens over de fishing mails: de e-mailtjes die je – als je ze aanklikt – in de val lokken en je computer blokkeren. Niet op drukken! Het internet wordt zo langzamerhand een mijnenveld waar je voor elke stap moet nadenken.

Die vergelijking met een mijnenveld is niet uit de lucht gegrepen. Er is een geruisloze cyberoorlog gaande. Rusland en China schijnen er goed in te zijn. Je moet er niet aan denken wanneer ze bijvoorbeeld de waterhuishouding van Nederland kunnen overnemen en de pompen stilzetten. Mijn huis zal tot aan de nok onder water komen staan. Zag ik op een app. Waarvoor trouwens ook een wachtwoord nodig is: het 79ste.

Bij de komst van het internet was de grote droom dat, nu alle mensen met elkaar verbonden kunnen worden, het begrip tot over grenzen groter zou worden. Alle Menschen werden Brüder. Het tegendeel lijkt het geval. Het web wordt steeds meer oorlogsgebied. En mijn wachtwoordenprogrammaatje is mijn privé-ministerie van defensie. Hoe vaker ik er binnenwandel, hoe ongemakkelijker ik me voel.