Die dagen stond een iconische foto op de voorpagina’s. King lag op het balkon terwijl medewerkers in paniek wezen naar de plek waar de schutter zich bevond. Ik was nog geen dertien jaar, maar het beeld staat sindsdien in mijn netvlies geëtst.

Drie jaar geleden was ik zelf op die plek, het Lorraine Motel. Aan het betreffende balkon hangt nu een krans. En op de parkeerplaats staan nog de auto’s die er destijds ook stonden. Aan het motel is een indrukwekkend museum gebouwd, gewijd aan de strijd om de burgerrechten.

De bezoekers van het museum bleken voor het overgrote deel Afro-Amerikanen. Hoe verder ik door het museum meeschuifelde, hoe meer ik me als blanke schaamde. Verschrikkelijke beelden zijn er te zien, o.a. van de Ku Klux Klan en van het lynchen van zwarten. De bus waarin Rosa Parks weigerde om op te staan voor een blanke, staat er ook. Je kunt er zelfs in. Een beklemmende ervaring.

Maar de beklemming woog het zwaarst in het motel zelf. De kamer waar King zijn laatste nacht doorbracht, is er vanachter glas te zien. Alles staat er nog als toen, alsof de tijd bevroren is. Ik voelde het diepe ontzag bij de omstanders. En vooral het verdriet om het lijden – van toen en nu.

Wat een verschrikkelijk decennium was het toch, dat van de jaren zestig. Rassenhaat bleek springlevend. En niet alleen King werd vermoord, ook Jack en Robert Kennedy. Steden stonden in brand. De oorlog in Vietnam woedde. Maar wonderlijk: nooit laaide ook de hoop zo hoog op als toen.

Je kunt die hoop natuurlijk niet alleen daaraan toeschrijven. Maar was hij niet voor een groot deel gevoed door de legendarische toespraak die Martin Luther King in 1963 hield bij het Lincoln Memoriam in Washington D.C.? Ik doel natuurlijk op ‘I Have a Dream’ – misschien wel de belangrijkste toespraak van de 20ste eeuw.

Toen leek de droom binnen handbereik. En er is sindsdien veel veranderd. Maar racisme is er nog steeds – ook en juist in de V.S. Het percentage zwarten in gevangenissen is er extreem hoog. De getto’s zijn er nog. De armoede onder Afro-Amerikanen is, met name in diepe zuiden, nog steeds schijnend.

Maar de naam van Martin Luther King leeft voort. Zijn moed. Zijn prachtige vergezicht van een wereld waarin mensen van verschillende rassen en culturen met elkaar samenleven. De kracht van die droom is niet uitgewerkt. Hij voedt de hoop nog steeds.

Op 4 april zal ik aan die iconische foto van dat balkon denken. Maar vooral aan King's toespraak. De droom heeft het laatste woord. De wereld wordt Koninkrijk.

https://www.youtube.com/watch?v=3vDWWy4CMhE