Het is de week van de jaren 70. Die begonnen wat mij betreft met een big bang. Niet alleen de Beatles gingen uit elkaar, ook aan het beroemde duo Simon and Garfunkel kwam een eind. Op hun laatste album, het prachtige ‘Bridge over Troubled Water’, wordt dat bezongen. Ik doel op het nummer dat je straks gaat horen: ‘The Only Living Boy in New York’.

Die jongen uit New York was Paul Simon die het nummer schreef. Hij bleef achter. En de Tom die erin bezongen wordt is Garfunkel. Waarom dan Tom? Omdat de twee jeugdvrienden hun muzikale loopbaan begonnen waren onder de naam Tom and Jerry.

Maar de twee jeugdvrienden uit New York bleken na een aantal succesjaren nu uit elkaar gegroeid. Zo kan dat gaan bij vrienden. Ieder mens heeft een eigen aard en ritme. En door dat eigen ritme kunnen zelfs de grootste vrienden ten opzichte van elkaar uit de pas gaan lopen.

Is dat erg? Och, melancholisch kun je er wel van worden: van je verloren vrienden, van de tijd dat je met elkaar lachte, huilde, diepe verwantschap voelde – een tijd die voorgoed voorbij ging. Maar soms gaat dat zo, verlies je elkaar uit het oog, neemt je leven een wending waar de ander juist rechtdoor wil.

Garfunkel wilde kennelijk een andere kant op. Hij ambieerde, als ik het goed heb, een filmcarrière in Hollywood ‘Tom, get your plain right in time,’ zingt Paul Simon zijn vriend toe. ‘Ik weet dat je graag weg wilt. Laat je eerlijkheid schijnen, zoals ze schijnt op mij.’ Mooie woorden ten afscheid. Simon gunt zijn vriend de ruimte.

Later raakten ze toch nog getroebleerd met elkaar. Maar het blijft een mooi lied. Ik wil je vanavond vragen: denk nog eens even aan jouw oude vrienden en vriendinnen. En gun ze de ruimte. Hun weg gaf jou misschien ook wel nieuwe ruimte. Zo was dat wel bij Paul Simon. Niet alleen Garfunkel kreeg een mooie solocarrière, die van Paul Simon was zo mogelijk nog groter.

https://www.youtube.com/watch?v=71-r6TENTgw