Robert Jeffress is daarvan wel het meest flagrante voorbeeld. Deze voorganger van een evangelische megakerk in Dallas verafgood Trump bijna. Bekijk het gebed maar eens dat hij in de Oval Office uitsprak. Jeffress viel Trump ook meteen bij na diens oorlogstaal jegens Noord-Korea (‘fire and fury’).

Jeffress rechtvaardigde dat met de Bijbel in de hand. Hij wees op Romeinen 13, waarin de apostel Paulus schrijft dat de staat een van God gegeven macht heeft. Het staat er inderdaad. Maar je zou kunnen zeggen: niet alleen elke ketter heeft kennelijk zijn letter, maar ook hun orthodoxe evenknieën.

Ik  noemde net de naam van Jesaja. Je vindt bij Jesaja grimmige taal jegens de machthebbers. Het geldt ook voor de andere profeten. De profeet was in Israël dan ook de instantie die kritisch tegenwicht bood tegen de koning. Het leverde menige botsing op. Profeten maakten zich niet geliefd.

Toch lijken christelijke voorgangers in Amerika vaak de vriendjes van de president. Wat dat betreft is er een lange traditie. Billy Graham was twee handen op één buik met Nixon. Hij steunde hem tijdens het Watergate-schandaal en de oorlog in Vietnam voor de volle100 procent.

Zou zich hier wreken dat deze pastores vooral Nieuwtestamentisch georiënteerd zijn? Het Oude Testament is veel kritischer jegens de politiek. Ook tegen religie trouwens. Voor religie die onrecht sanctioneert hebben profeten geen goed woord over. En collega-profeten die méépraten met de machthebbers worden ronduit 'vals' genoemd.

Ook Jeffress leest Jesaja (en de andere profeten) natuurlijk weleens. Daarom vraag ik mij af: wat gaat er dan in zijn hoofd om? Wat er in mijn hoofd omgaat, weet ik wel. Onder moslims is een beweging gaande onder de naam 'This is not my islam'. Het wordt misschien ook tijd voor een christelijke versie.