Ik was twee jaar geleden in Graceland. Imponerend. Wat een rijkdom had de man vergaard! En wat indrukwekkend om zijn graf te kunnen bezoeken met dat zegenende Christusbeeld ervoor. Maar het dichtst voelde ik me bij Elvis in Tupelo. Daar werd hij geboren. Je kunt er het geboortehuisje nog bezoeken. Het bestaat uit niet meer dan twee kamers. Want het gezin Presley was heel arm.



Tegenover dat huis is ook de kerk te bezichtigen waar het gezin Presley kerkte. Een eenvoudig houten gebouwtje. Daar leerde de opgroeiende Elvis de gospels die hij zijn leven lang bleef zingen. En van de dominee, zo begreep ik, leerde hij gitaar spelen. Die twee gebouwen, het huisje en de kerk, brachten me dichter bij Elvis dan Graceland.

Het gigantische verschil tussen dat shotgun house, zoals de Amerikanen het noemen, en Graceland met z'n twee privévliegtuigen, maakt inzichtelijk waarom het fout kon gaan met Elvis. Zijn leven lang bleef hij bang voor armoede. Daarom liet hij zich te gemakkelijk leiden door zijn manager die hem zag als geldmachine (lees de laatste biografie maar). Daarom is Graceland naast een indrukwekkend bedevaartsoord óók een toonbeeld van protserigheid en tragiek.

De beste plek om Elvis te gedenken is wat mij betreft dan ook de schommelbank op de kleine veranda van zijn geboortehuisje. Het biedt uitzicht op het kerkje. Op dat bankje mijmerde ik over het eerste concert dat hij, nog een energieke jonge vent van 21, in Tupelo gaf. Er zijn nog beelden van. Je voelt de Big Bang van de moderne popmuziek. Die Big Bang vond natuurlijk eigenlijk plaats in Memphis. Maar je moet terug naar Tupelo om te weten hoe simpel het begon.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=6yFZkkBGbWw&t=5s[/embed]