Wat een stijlen kom je tegen op dit album. Pop, jazz, rock, punk, elektro, klassiek – het album is een grote mengmachine. Je zou zeggen: dat moet een allegaartje worden. Maar het valt allemaal precies op zijn plek. En dat alles te danken aan het muzikaal vernuft van leadzanger Ezra Koenig. Want hij heeft de hand in het eclectisch bijeensprokkelen van stijlen. Al heeft hij natuurlijk fantastische musici om zich heen. Maar de voorman met zijn breekbare stemgeluid (hij doet me vaak denken aan Paul Simon) schijnt toch de allesbepaler te zijn.

De teksten blinken overigens niet uit in optimisme en vreugde. Het moderne leven met zijn chaos en crises is duidelijk voelbaar. De titel van het album verwoordt wat dat betreft ook wel een beetje de pijn. In de wirwar van de tijd is er zelfs geen God meer boven ons, en Hij was nog wel onze enige hoop.

Verder komt de Eeuwige op dit album nauwelijks meer ter sprake, zoals op vorige albums nog wel het geval was. We leven in een leeg, chaotisch universum, zo lijkt het album te suggereren. Op Capricorn horen we: ‘The world looked different when God was on our side.’ De zachte zang wordt dan ook halverwege doorkruist door schurende en verontrustende geluiden van een overstuurde gitaar.

Gen-X Cops zingt: ‘Forever cursed to live insecure.’ En: ‘Each generation make its own apology.’ Nou dan weet je het wel. Vrolijker wordt het niet. Althans, tekstueel. Want muzikaal valt er zoveel te genieten. Pravda wordt versierd met prachtige heldere gitaar-arpeggio’s, Classical wordt ondersteund door een schitterende, jazzy sax-solo en scheurende slide gitaar.

Maar het absolute hoogtepunt vond ik Mary Boone, een nummer over een New Yorkse galeriehoudster die veroordeeld werd voor fraude. Op de track wordt gebruik gemaakt van een betoverend koor.

Het album eindigt met Hope. Toch nog een optimistische einde? Niet helemaal. Het woordje hope blijkt te slaan op de zin die maar blijft terugkomen in het lange nummer: I hope you let it go. Laat al het slechte nieuws los.