Wat een vreemd album! Ik moest er eerlijk gezegd aan wennen. Aanvankelijk leek het alsof Jurado er met de pet naar gooide. Maar het bleef intrigeren. En per luisterbeurt werd ik meer het album ingezogen.

Vreemd is dit album allereerst omdat het mono lijkt opgenomen. Ik kon althans geen diepte in de muziek herkennen. En er staan ook rommelige nummers op. Track 9 bijvoorbeeld: The Day of St. Gregory, een nummer met een enorme echo en gelach tussendoor.

St. Gregory is een naam die we overigens nog twee keer tegenkomen op het album. Is het een hotel? St Gregory Hotel Lijkt het te suggereren. Maar zeker weten doe ik het niet: Spotify geeft geen tekst en het album is ook niet op cd uitgebracht. The Shadow of St. Gregory is overigens net zo rommelig als het genoemde The Day of St. Gregory.

Dat het album me toch in de ban hield, is voor een groot deel te danken aan die mysterieuze sfeer én aan de jazzy klanken waarmee Jurado zijn nummers omlijst. Meteen al het openingsnummer, waarin wij in een live-opname lijken verzeild, heeft een ontspannende sfeer. Dit nummer is nog instrumentaal, maar die jazzy toon houdt hij lang vol. Luister bijvoorbeeld Leopard Man.

Intrigerend zijn ook de nummers die de namen dragen van onbekende mensen: Ralph A. Hughes, Catherine Kerkow en Joseph Billie Gwin. Maar enig speurwerk op internet leert me dat de drie in een ver verleden betrokken waren in gijzelingsacties (de eerste twee in vliegtuigen, de laatste in een tv-studio). Maar met name Song for Catherine Kerkow is een mooi, verstild nummer.

Maar al met al is het een wonderlijk album. Jurado laat er zelf ook weinig over los. Maar ik houd wel van artiesten die buiten de lijntjes kleuren. En met name het overvloedig gebruik van blaasinstrumenten is aan mij besteed.