Een leraar van zestig kijkt terug op zijn leven. Een leven dat in het teken stond naar zoeken naar een zinvol bestaan. Een belangrijk scharnierpunt was het overlijden van zijn moeder toen hij nog jong was. Sindsdien zocht hij vooral in de literatuur naar meer betekenis voor zijn leven. Het boeiende aan het boek vond ik de combinatie van de bijna gelaten manier waarop de man leeft en het tekort dat erin verweven is.

Bij ons thuis werd vroeger over het verzet tijdens de oorlog gesproken als ‘de ondergrondse’. Ik had er als kind beelden bij van mensen die letterlijk onder de grond werkten. Een zelfde soort associatie kan Colson Whitehead gehad hebben bij ‘de ondergrondse spoorweg’.

Doctorow schreef nooit hetzelfde boek. ‘Schreef’, want hij overleed in 2015. ‘Andrews hersenen’ was zijn laatste roman. Weer heel anders dan de rest van zijn romans. Ik bewonder zoiets: schrijvers die zichzelf opnieuw uitvinden. Hij mag dan ook wat mij betreft tot de grootste Amerikaanse auteurs gerekend worden.

Troy Maxson is een Afro-Amerikaan die in de jaren vijftig van de vorige eeuw de touwtjes aan elkaar moet knopen. Hij is vuilnisman, ex-honkballer en ex-gedetineerde. Hij wil koste wat kost een fatsoenlijk leven opbouwen met (tweede) vrouw en zonen.

Na een soloproject van leadzanger Guy Garvey is er nu weer een album van de groep als geheel. Dit keer wel zonder drummer Richard Jupp. En hij is niet vervangen. Of het moest zijn door een drummachine, maar dat lijkt de kwaliteit niet te drukken. Integendeel, ‘Little Fictions’ van Elbow is een heerlijk album.

Ik had zijn naam door de jaren heen regelmatig horen noemen. En ik wist dat Kees van Kooten een boekje over hem geschreven had. Maar ik had nog nooit iets van Billy Collins gelezen. Na het lezen van ‘The Rain in Portugal’ ben ik verkocht. Wat een gedichten!

Dit jaar zal er veel aandacht besteed worden aan de Reformatie die met Luther begon. In 1517 hing hij vijfennegentig stellingen op in Wittenberg. Ze maakten iets los dat ongekend was en dat Europa voorgoed zou veranderen. Het boek van Lyndal Roper is wat mij betreft een uitstekend middel om je in die bijzondere gebeurtenis te verdiepen.

Hoe ik het album op het spoor kwam, weet ik niet meer. Maar geluk valt je soms in de schoot. Want wat een prachtplaat van deze (althans voor mij) onbekende artiest. Artiest enkelvoud, want achter de naam St. Lenox gaat één man schuil: Andrew Choi. En hij is nog niet eens fulltime artiest, want Choi is in het dagelijks leven advocaat in Manhattan.

Ik had het boek bij verschijnen in 2015 in het Engels gelezen. Dat is de reden dat ik er hier geen bespreking aan waagde. Maar nu het boek is vertaald, wil ik lezers van deze site er graag op wijzen. Het is een aanrader.

De 15-jarige Esther slaat met haar broertje en zusje hevig aan het bidden als hun vader kanker blijkt te hebben. ‘Maak papa alstublieft beter’ is haar herhaalde bede. Ze gelooft heilig in een wonder. Maar het gebed mag niet baten. Haar vader overlijdt en dat veroorzaakt een diepe religieuze crisis.