De tijd dat Rowwen Hèze vooral een feestband was, is al lang voorbij. Natuurlijk de heren maken gelukkig nog heel wat vrolijke muziek. Maar dat de Limburgse band ook prachtige ballades en luisterliedjes maken, is in de Randstad nog bij veel mensen niet doorgedrongen. Hun laatste cd is ook wat dat betreft weer van ontroerende schoonheid.

Ik dacht dat bron wel opgedroogd zou zijn. Dylan had immers al twee albums met nummers uit ‘The American Songbook’ gemaakt. Maar ineens was daar het nieuws dat er nog een album uit zou komen. Wat zeg ik? Drie! Want het nieuwe album is een driedubbelaar. Bob blijft verrassen.

In het Diepe Zuiden van Amerika wonen de meeste aanhangers van de Tea-Party, de rechtse beweging van (meest) boze blanke oudere mannen. Sociologe Hochschild deed onderzoek naar hen en ging daarvoor een tijd wonen in Louisiana.

Connie Palmen schreef dit jaar het boekenweekessay. Ze sluit aan bij het thema van dit jaar, getiteld ‘Verboden vruchten’. Ze portretteert in het essay vier vrouwen die als moderne Eva’s de bestaande regels overtreden. Maar anders dan hun oermoeder straften zij zichzelf - met een trage vernietiging van hun leven.

Mohamed El Bachiri verloor vorig jaar bij de aanslagen in Brussel zijn innig geliefde vrouw Loubna. Zijn leven stortte in. De Belgische schrijver David van Reybrouck tekende zijn verlies op in korte hoofdstukken die doen denken aan het diepe snikken van een grondeloos verdriet.

Carson McCullers werd beroemd vanwege haar ‘The Heart Is a Lonely Hunter’. Ik las het boek een aantal jaren geleden. Ik was enthousiast. Daarom was ik meteen alert toen haar novelle ‘The Ballad of the Sad Cafe’ in een Nederlandse vertaling verscheen.

Drie heren die hun eigen sporen hebben getrokken in de vaderlandse popgeschiedenis hebben de handen ineen geslagen. En het resultaat mag er zijn. Boudewijn de Groot, Henny Vrienten en George Kooymans laten niet alleen zien wat ze zelf kunnen, maar halen ook in elkaar onverwachte kanten naar boven.

Een leraar van zestig kijkt terug op zijn leven. Een leven dat in het teken stond naar zoeken naar een zinvol bestaan. Een belangrijk scharnierpunt was het overlijden van zijn moeder toen hij nog jong was. Sindsdien zocht hij vooral in de literatuur naar meer betekenis voor zijn leven. Het boeiende aan het boek vond ik de combinatie van de bijna gelaten manier waarop de man leeft en het tekort dat erin verweven is.

Bij ons thuis werd vroeger over het verzet tijdens de oorlog gesproken als ‘de ondergrondse’. Ik had er als kind beelden bij van mensen die letterlijk onder de grond werkten. Een zelfde soort associatie kan Colson Whitehead gehad hebben bij ‘de ondergrondse spoorweg’.

Doctorow schreef nooit hetzelfde boek. ‘Schreef’, want hij overleed in 2015. ‘Andrews hersenen’ was zijn laatste roman. Weer heel anders dan de rest van zijn romans. Ik bewonder zoiets: schrijvers die zichzelf opnieuw uitvinden. Hij mag dan ook wat mij betreft tot de grootste Amerikaanse auteurs gerekend worden.