Van Gerard Reve is de bekende uitspraak: ‘Ze zeggen van iemand die klaagt en tekeergaat en troep maakt: "Hij is tragisch." Ik ben óók tragisch, maar wat is het verschil? Ik maak er muziek bij. En dan ook nog, in gunstige gevallen, muziek die zich ruisend verheft.' Wel, de muziek die Adams van zijn tragiek maakt, verheft zich meer dan ruisend!

Ryan Adams is geen muzikale vernieuwer. Zijn werk gaat wel alle kanten uit. Maar laten we zeggen dat hij bestaande muziekstijlen grondig verkent, hergebruikt en verrassend naar zijn hand zet. Daarin slaagt hij ook op deze cd meer dan voortreffelijk. De nummers zijn afwisselend. En nergens zakt het in. Misschien even tegen het eind. Maar daarna herpakt hij zich om glorieus af te sluiten.

Meteen vanaf de start stort Adams met scheurende gitaren zijn schrijnende verdriet over ons heen (zie clip hieronder). Maar dan slaat hij in het titelnummer ‘Prisoner’ plots een tedere toon aan. Zo wordt de luisteraar meegesleept in de rollercoaster van het rouwproces. Woede, gemis, schuldgevoel én berusting – hij doorloopt het hele kleurenpalet. En bij herbeluisteren wordt alles nog mooier.

In het laatste lied ‘We Disappear’ klinkt het: ‘You deserve a future, and you know I’ll never change.’ Nee, Ryan Adams spaart zichzelf niet. Hij is geen gemakkelijk mens. Maar hij maakt het zichzélf ook niet gemakkelijk – zeker niet in zijn muziek. En gelukkig maar. Ik kijk uit naar zijn concert op 16 augustus a.s.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=GzZ7HvSnDQo[/embed]

https://open.spotify.com/album/7ypd9BywGTQ1fwggsZ3Fru