Stratton is een folksinger uit Brooklyn. Hij is net dertig, maar heeft al een worsteling met kanker achter de rug. Toch hoor je daarvan niets terug op dit album. Behalve in het laatste nummer van het album ('Ribbons'): ‘And my brain just ain't the same since the poison in my veins / Fought off the foreign cells that sent me fading.’

Het album begint en eindigt met vogelzang. En daartussen blijft het tien songs lang vredig. De liedjes zijn verstild en ingetogen. Stratton neemt de meeste instrumenten voor eigen rekening. Zijn gitaarspel vond ik indrukwekkend. De titel van het album slaat waarschijnlijk ook op gitaren: rosewood is de houtsoort die veel gebruikt wordt voor gitaren.

De tracks zijn allemaal mooi. Maar voor mij sprongen er wel een paar uit. 'Manzarita'  bijvoorbeeld dat eindigt met een prachtige saxofoonsolo.  En 'Some Ride' met opnieuw verzorgd gitaarspel én (zoals op meerdere nummers) ondersteunende violen met cello.

De harmonieën van de songs zijn nergens voor de hand liggend. En Stratton heeft een prachtige stem. Kortom, stuk voor stuk bevat het album songs die niet snel ‘uitgeput’ zullen raken. Integendeel, per draaibeurt ga je het meer waarderen. De cd gaat dan ook bij mij nog niet de kast in.

Enige opmerking bij dit album: de cd bevat geen boekje met teksten; die moet je van internet halen. Dat de cd niet lang duurt (32 minuten) vind ik niet erg. De kwaliteit is hoog genoeg. En bovendien vind ik dat cd’s niet langer moeten duren dan de vroegere lp-lengte.

https://open.spotify.com/album/5F4VDZHAbNt7CtZW5ge00k