Het album verraste me. Het bevat stuk voor stuk nummers die staan. Met misschien één uitzondering. Ik zal het nummer niet noemen. Dat doet afbreuk aan de kracht van het hele album. Dat opent met het ijzersterke ‘East Houston Blues’ dat zingt over de armoede in de Texaanse stadsbuurt waar Crowell opgroeide. Het nummer wordt ondersteund door het prachtige gitaarspel van de virtuoze gitarist Tommy Emmanuel.

Over verzorgd gitaarspel op deze cd hebben we trouwens toch niet te klagen. Het spel is niet overheersend, maar de gitaren dragen de songs nadrukkelijk. Meestal akoestisch, maar ook elektrisch met zachte overdrive en soms de in de zuidelijke muziek onvermijdelijke resonator. En de afwisseling in tempo en genres van de songs is ook weldadig. Je rolt van de ene verrassing in de ander.

In veel songs kijkt Crowell terug op zijn leven. En op zijn kompanen van het eerste uur. Bijvoorbeeld in ‘Life without Suzanna’, dat gaat over de vrouw en muze van Guy Clark, voor wie ook Crowell een zwak had. Nog nadrukkelijker kijkt Crowell terug in ‘Nashville 1972’ waarin tal van vrienden met name genoemd worden. Wie iets van die tijd wil proeven moet op YouTube de documentaire ‘Heartworn Highways’ eens bekijken.

Bijzonder vond ik het duet van Crowell met zijn ex-vrouw Rosanna Cash (‘It Ain’t Over Yet’). Ook een terugblik met heimwee? Ook het duet met Sheryl Crouw (‘I’m Tied To You' ) mag er zijn. Maar ook de tracks die hij alleen voor zijn rekening neemt, staan als een huis. Ik werd heel blij van deze cd. De fontein van creativiteit van Crowell bruist nog steeds.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=EFrpzPR6TLY[/embed]

https://www.youtube.com/watch?v=vhZtiNXnCXE

https://open.spotify.com/album/3et2c5kl7RB1a2prx51TyS