Ik begon enthousiast te lezen. Ik ben namelijk nogal geïntrigeerd door de man die met de Buena Vista Social Club negen miljoen platen wist te verkopen. Die in zijn vroege jaren de Americana een nieuwe impuls gaf. Die de Rolling Stones een aantal onvergetelijke licks bezorgde. Die prachtige filmmuziek schreef (‘Paris Texas’). Die vruchtbare samenwerkingen aanging met mensen als Flaco Jimenez en Ali Farka Touré. Maar die vooral bekend zal blijven als slide-gitarist.

Kortom, ik wilde wel wat meer weten over deze muzikale verbinder van statuur. Maar daarin werd ik toch wel wat teleurgesteld. Het boek blijkt vooral een gedetailleerde bespreking van alle albums die Cooder uitbracht. Mooi natuurlijk. En dat maakt het boek een mooi naslagwerk voor als je weer eens een album van de meester beluistert. Een indrukwékkend naslagwerk ook. Maar toch…

Ik had graag meer gelezen over het leven van Cooder: zijn belevenissen, ervaringen en de verhalen van anderen over hem. Daar besteedt de Vlaamse schrijver Bulckaert ook wel wat aandacht aan. Maar dat doet hij door gezochte verhaaltjes die doen alsof hij een reportage schrijft. De opening van het boek is wat dat betreft al tekenend: ‘Ry Cooder is kwaad. Verontwaardigd. Indignado. Hij zit voor de tv. Op het nieuws: de bubbel van de financiële markten. […]’ Dat soort proza is niet zo aan mij besteed.

Bovendien kom je in die stukken ook niet zoveel aan de weet over Cooder. Ik kreeg zelfs de indruk dat het wat geforceerde constructies waren van de schrijver zelf. Daarom betrapte ik mezelf erop dat ik in de tweede helft van het boek stukken scannend ging lezen en soms zelfs gedeelten oversloeg. Kortom, niet echt een prettig leesboek.

Maar wat blijft – ik zei het al – is een document dat de ware fan nog eens zal naslaan bij het luisteren van de albums van de meester. Daarover weet de schrijver ontzettend veel (en ook veel leuke weetjes) te melden. Ik krijg dan ook al schrijvend zin om weer eens Chávez ravine op te zetten: op dit moment mijn favoriete album van Cooder. En dan Bulckaert op dit punt nog eens nalezen. Want dat doet het boek dan weer wel: het verdiept het luisteren. In die zin is het boek geslaagd.