De grens tussen geloof en ongeloof is aan het vervagen. Onderzoeken wijzen uit dat Nederland steeds meer seculier wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het ongeloof toeneemt. Waar onderzoeken op gericht zijn is een theïstisch geloof: het geloof in een bovennatuurlijke, persoonlijke God. Dat geloof is inderdaad aan het verminderen. Maar Smedes wijst er op dat juist onder atheïsten spirituele tendensen zijn aan te wijzen.

Meestal is een album met de naam van de artiest als titel het debuutalbum. Maar dat is hier niet het geval. Robert Ellis maakte met eerdere albums al indruk, vooral met zijn 'The Lights From the Chemical Plant'. Ellis geldt - samen met o.a. Sturgil Simpson - als een van de vernieuwers van de country.

Vorig jaar verongelukte de zoon van Nick Cave. Hij viel van een rots en overleed. Dan verwacht je al dat een nieuwe cd van de popzanger daarvan doordrenkt zal zijn. En alleen al de eerste zin smijt je deze tragedie midden in het gezicht: ‘You fell from the sky / Crash landed in a field / Near the river Adur’. En dan is al duidelijk: dit wordt een donker album.

De solidariteit met de staat Israël is niet vanzelfsprekend meer – ook niet in kerken. Sterker, er klinkt soms harde kritiek. Vaak terecht. Lees bijvoorbeeld ‘De ethnische zuivering van Palestina’ van de Israëlische (!) politicoloog en historicus Ilan Pappe, en ieder idealistisch beeld over de stichting van de staat Israël is definitief bijgesteld.

Wie mijn luisterervaringen een beetje volgt, weet dat ik een liefhebber ben van Americana. Maar die hoef je soms niet ver te zoeken. Ook in Nederland kun je daarvoor terecht. Daar heet het bijvoorbeeld 'Ericana'. En dan heb ik het over Daniël Lohues die in Erica woont. Zijn nieuwste album heet 'Aosem'. Je herkent er meteen het Engelse 'Awesome' in.

De Rayburn's vormen een gerespecteerde familie. Vader en moeder drijven een hotel op een van de eilandjes in Zuid-Florida. Alles lijkt voor de wind te gaan. Hun volwassen kinderen lijken hun plekje in het leven gevonden te hebben. Tot op een dag een zoon die allang uit beeld was, thuiskomt. Dan begint een verhaal dat ik meer en meer ging zien als een bizarre versie van het verhaal van de verloren zoon.

Beoordelingen op muzieksites en in muziekbladen kunnen nog weleens verschillen. Vorig jaar werd 'Sermon on the Rocks' van Josh Ritter in het blad 'Heaven' afgebrand, terwijl ik het een steengoed album vond. Zo vergaat het ook het album van The Avett Brothers 'True Sadness'. Twee gerenommeerde muzieksites geven een totaal verschillende beoordeling.

Philip Norman waagde zich aan een biografie van Paul McCartney. Hij zegt in het begin een criticus geweest te zijn, maar dat Paul zo genereus was om voluit mee te werken aan deze levensbeschrijving. Maar zo kritisch blijkt Norman niet. Hier en daar sijpelt een mateloze bewondering tussen de zinnen het boek binnen.

Ik zag ze in april in het Witte Kerkje van Terheijden. Een unieke locatie. Een man of vijftig op kerkstoelen en de muzikanten voor de preekstoel. Dichter bij artiesten kun je niet komen. Bezoekers zagen vóór het concert het echtpaar JT Nero en Allison Russell, die samen de Birds of Chicago vormen, nog ronddrentelen met hun dochtertje.

In onze tijd is geloven minder dan ooit vanzelfsprekend. Sterker, religie wordt vaak gezien als een fenomeen uit een primitievere fase van de mensheid. De eis aan christenen om zichzelf te verantwoorden wordt dan ook steeds dwingender. Het zijn vooral literatoren die deze taak op zich nemen. Hans van Stralen schreef er een verrassend boek over. Hij laat zien hoe anders dat zij te werk gaan dan de apologeten in het begin van de kerkgeschiedenis.