Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
De Amerikaanse dichter Walt Whitman (1819-1892) is het bekendst vanwege zijn uitbundige en monumentale bundel ‘Leaves of Grass’. Maar Whitman schreef in 1882 ook memoires die een andere kant van hem laten zien. Het boek verschijnt nu voor het eerst in een Nederlandse vertaling.
Ik houd nooit zo van ‘the best of’. Niet wat muziek betreft en ook niet wat poëzie betreft. Songs en gedichten wil ik kunnen plaatsen op een album of binnen de opbouw van een bundel. Maar ik maak een uitzondering voor dit boek. Ik moet namelijk bekennen dat ik slechts hier en daar een gedicht van H.H. ter Balkt had gelezen. De keuze die Alfred Schaffer nu uit zijn omvangrijke oeuvre heeft gepubliceerd, gaf me de beste introductie.
'Poëzie wordt gelezen door de liefhebbers van poëzie en gehoord door een paar anderen die zich mee laten tronen naar café of stadsbibliotheek voor een dubbelfocuslezing. Er zijn misschien een miljoen liefhebbers van poëzie op de hele wereld. Minder dan beoefenaars van het canasta.'
De Amerikaanse dichter Christian Wiman schreef een aantal jaren geleden een aangrijpend boek: ‘My Bright Abyss’. Het werd in het Nederlands uitgegeven onder de titel ‘Mijn heldere afgrond’. Het ging over zijn ziekte en bekering. Nu heeft hij opnieuw een boek geschreven. Het geloof vormt opnieuw een thema. Maar de nadruk ligt dit keer – meer nog dan in zijn vorige boek - op de poëzie.
Het kan nog net. Want nog een paar dagen en dan is de maand oktober alweer voorbij. En dus lees ik vandaag op de valreep van de maand het gedicht dat ik elk jaar in deze maand lees: ‘Poem in October’ van Dylan Thomas. En het moet eigenlijk ook vandaag gelezen worden, want 27 oktober is Thomas' geboortedag. En daarover gaat het gedicht.
De nalatenschap van elke ster is vaak een melkkoetje dat tot de laatste druppel wordt uitgemolken. Bij Johnny Cash is dat helaas niet anders. Zo blijkt uit de gedichtenbundel die postuum, van zijn hand verscheen.
Ik citeer het vaak: het gedichtje van Judith Herzberg dat ik alleen ken van internet. Ik zou niet weten in welke bundel het staat. Maar elke keer als ik het tegenkom, treft het me weer. Ik zet het als motto boven deze zomer en wens ons zo'n wereld toe: Er is nog zomer en genoeg wat zou het loodzwaar tillen zijn, wat een gezwoeg als iedereen niet iedereen ter wille was als iedereen niet iedereen op handen droeg.
Soms kom je onverwachte verbindingen tegen. Laatst las ik in de gedichten van de Ierse dichter Patrick Kavanagh. Waaronder zijn liefdesgedicht ‘On Raglan Road’. Bij toeval kwam ik er achter dat het ook nog op muziek is gezet. Tal van artiesten, waaronder Sinead O’Connor en Van Morrison, hebben het gezongen. Op een eeuwenoude melodie