Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Ida Gerhardt (1905 – 1997) geldt als een van Nederlands grootste dichteressen van de 20ste eeuw. Maar ze was bepaald niet de sympathiekste, en dat is een eufemisme. Ze kon lichtgeraakt zijn, afgunstig en ronduit arrogant. Deze schaduwzijden worden in de biografie die dit jaar verscheen niet verdonkeremaand.
Dit is een recensie van verreweg het belangrijkste boek dat ik dit jaar las. De Amerikaanse dichter Christian Wiman groeide op in een orthodox maar verknipt milieu, gekenmerkt door een overmaat aan geweld. Het maakte hem tot een verkreukeld mens en zorgde ervoor dat het meegekregen geloof op volwassen leeftijd in hem wegzakte. Hij werd agnost en koos voor een eigen overlevingsstrategie: hij werd dichter. Maar terugkijkend ziet hij nu dat de poëzie de weg was waarover het geloof in hem kon overleven.
Gisteren overleed op 91-jarige leeftijd de dichter Gerrit Kouwenaar. Kouwenaar was een van de Vijftigers - een vernieuwende stroming in de dichtkunst. Hij schreef niet de gemakkelijkste gedichten. Kouwenaar gebruikte woorden niet zozeer als verwijzingen naar emoties of de werkelijkheid buiten ons, maar als dingen die in zichzelf interessant zijn.