In het Bijbelboekje Ester komt de naam van God niet voor. Toch wil het kennelijk ons toch iets zeggen over God - anders was het niet in de Bijbel opgenomen. Maar wat? Deze preek ging over het eerste hoofdstuk van Ester waarin koningin Wasti een bijzonder rol speelt.

Het hiernamaals - veel mensen hebben er een voorstelling bij. Deze preek gaat over een Bijbelverhaal dat in eerste instantie helemaal niet zo veel met het hiernamaals van doen had, maar dat een beeld werd voor het leven na dit leven. Maar dit verhaal laat tegelijk zien dat het beloofde land eigenlijk helemaal niet zo ver weg is.

Je hoort het mensen weleens zeggen: 'Ik ben een wedergeboren christen'. Ik krijg er altijd een ongemakkelijk gevoel bij. De onderliggende boodschap lijkt: er zijn ook christenen die niet wedergeboren zijn en dus tweede keus. Maar om het woord nu te schrappen? 'Niet doen,' zei een modern theoloog (Marcus Borg). Het woord duidt op de kern van alle religie.

Idolen - ze zijn van alle tijden. Ook Jezus leek aanvankelijk zo'n idool. Hij werd op handen gedragen. Hij had iets dat wij niet hadden. Maar de bewondering voor hem verdampte volledig.

Geloof je in wonderen? Veel mensen wel. Zelfs hartstochtelijk. Anderen moeten er niets van hebben. Als die laatsten ook gelovige zijn, leggen ze wonderverhalen vaak symbolisch uit. De preek van deze zondag nodigt beide groepen uit eens wat meer te twijfelen. De preek gaat uit van het verhaal van de wonderbare spijziging, maar spreekt meer over wonderen in het algemeen.

Een aardige Jezus. Een poeslieve Jezus. Jezus als vriend van iedereen. Een revolutionaire Jezus desnoods. Als hij maar de vlag is op het schip van ons wereld- en zelfbeeld. Maar dan kan het verhaal over de tempelreiniging je behoorlijk ontregelen. Want daarin maken we kennis met een boze Jezus die zich niet zomaar laat inkapselen.