Geloof je in wonderen? Veel mensen wel. Zelfs hartstochtelijk. Anderen moeten er niets van hebben. Als die laatsten ook gelovige zijn, leggen ze wonderverhalen vaak symbolisch uit. De preek van deze zondag nodigt beide groepen uit eens wat meer te twijfelen. De preek gaat uit van het verhaal van de wonderbare spijziging, maar spreekt meer over wonderen in het algemeen.

Een aardige Jezus. Een poeslieve Jezus. Jezus als vriend van iedereen. Een revolutionaire Jezus desnoods. Als hij maar de vlag is op het schip van ons wereld- en zelfbeeld. Maar dan kan het verhaal over de tempelreiniging je behoorlijk ontregelen. Want daarin maken we kennis met een boze Jezus die zich niet zomaar laat inkapselen.

Satan - die wordt niet zo vaak meer genoemd in preken. Toch kom je hem in evangelielezingen nog regelmatig tegen. Zoals in het overbekende verhaal van de verzoeking in de woestijn. Reden om er dit keer eens niet omheen te lopen. Bestaat hij dan? Het begin van een antwoord vind je misschien door eens in de spiegel te kijken.

In de hoofden van de meeste mensen zit een postbode die dagelijks rekeningen bij hen op de mat schuift. Daardoor ontstaat een permanent gevoel van schuld en tekortschieten. Het geloof dat een bron van bevrijding zou moeten zijn, is vaak ook zo'n poel van schuldgevoel. Vreemd, want de kern van het evangelie is juist een boodschap die (letterlijk) ontregelt.

Wie in het Nieuwe Testament leest, stuit regelmatig op het lijden vanwege het geloof. Soms lijkt dat weleens een vergeten onderwerp in kerken. Een symptoom daarvan is de geringe aandacht voor christenen die vanwege hun geloof onderdrukt of vervolgd worden - een geringe aandacht die ook kerken kenmerkt.

Wanneer loopt een mens het grootste risico? Als het slecht gaat? Natuurlijk. Maar er kan ook ongemerkt gevaar dreigen als het goed gaat. Je kunt op je lauweren gaan rusten. Minder alert worden. Dan zit het gevaar dus in jezelf. Dat kan ook een kerk overkomen.