We beleven een donkere herfst. Nederland lijkt verdeeld over de komst van asielzoekers. En de vluchtelingen zelf dolen over de wegen van een onzeker Europa. In die wereld vieren we dankdag. Er is dan ook veel om voor te danken.

Het is een verhaal dat velen kennen: dat van de blinde Bartimeüs. Hij had een bijzonder geloof. Althans, zo zag Jezus het. Ze ontmoetten elkaar bij een van de uitvalswegen van Jericho. Wat maakte het geloof van Bartimeüs bijzonder?

In deze dienst vierden we het avondmaal. In de lezing van de zondag hoorden we hoe Jezus spreekt over zichzelf als de Mensenzoon. En: dat de Mensenzoon zijn leven zal geven als losprijs voor velen. Dat klinkt voor velen als de offertheologie waarvan zij afscheid hebben genomen. Terecht?

De eerste zondag in oktober is in veel kerken Israëlzondag. Dan staan we stil bij de band die het christendom heeft met haar moederreligie, het jodendom. Israëlzondag viel dit jaar samen met het hoogtepunt van het Loofhuttenfeest. En daarom gaat deze preek over dat bijzondere feest waarop Israël de tocht door de woestijn herdenkt en tegelijk de nieuwe oogst viert.

Iedereen wil vrede. Weleens iemand tegengekomen die zegt: 'Vrede? Nee, doe mij maar niet'? Maar hoe komt het dan dat er zoveel onvrede, geweld en oorlog is. Misschien wel omdat vrede hondsmoeilijk is. De Bijbel houdt ons die spiegel voor. Zonder te berusten overigens. Want anders leggen we het hoofd in de schoot. En dat is uit den boze.

Wat is je mooiste geloofservaring? Ik wil de mijn wel vertellen - ook en vooral om jou te prikkelen daar ook eens over na te denken. De mijne lijkt erg op die van Psalm 104. Het is een loflied op de schepping. Naast de Bijbel is ook de schepping zelf een boek dat vertelt over God.