Preken

Preken

We beleven een donkere herfst. Nederland lijkt verdeeld over de komst van asielzoekers. En de vluchtelingen zelf dolen over de wegen van een onzeker Europa. In die wereld vieren we dankdag. Er is dan ook veel om voor te danken.
Het is een verhaal dat velen kennen: dat van de blinde Bartimeüs. Hij had een bijzonder geloof. Althans, zo zag Jezus het. Ze ontmoetten elkaar bij een van de uitvalswegen van Jericho. Wat maakte het geloof van Bartimeüs bijzonder?
In deze dienst vierden we het avondmaal. In de lezing van de zondag hoorden we hoe Jezus spreekt over zichzelf als de Mensenzoon. En: dat de Mensenzoon zijn leven zal geven als losprijs voor velen. Dat klinkt voor velen als de offertheologie waarvan zij afscheid hebben genomen. Terecht?
De eerste zondag in oktober is in veel kerken Israëlzondag. Dan staan we stil bij de band die het christendom heeft met haar moederreligie, het jodendom. Israëlzondag viel dit jaar samen met het hoogtepunt van het Loofhuttenfeest. En daarom gaat deze preek over dat bijzondere feest waarop Israël de tocht door de woestijn herdenkt en tegelijk de nieuwe oogst viert.

Recente Stukken

Alle artikelen →
  • Column

    Oplichting

    Zojuist opgebeld door een gewoon 06-nummer. Ik kreeg een computerstem te horen die meldde dat ik werd opgebeld door Amazon-security. Er zou een I-phone op mijn account besteld zijn van ruim 900 euro. Dit werd aangemerkt als een verdachte transactie. Als ik die niet besteld had moest ik een 1 indrukken.

  • Boek

    Zet een dichter en een theoloog bij elkaar

    Zet een dichter en een theoloog bij elkaar en laat ze praten over God en geloof – dat is het concept van dit boek. Christian Wiman is de dichter, in Nederland bekend geworden van ‘Mijn heldere afgrond’. De theoloog is Miroslav Volf. Van hem verschenen ook meerdere boeken in Nederland.

  • Column

    Overdenking over de overdenking

    Wanneer je elders als gastpredikant voorgaat, krijg je meestal van te voren een format van de orde van dienst toegestuurd. Dan zie je wat de liturgische gewoonte ter plaatse is. Je kunt er de liederen en Bijbellezingen op invullen en terugsturen.

Iedereen wil vrede. Weleens iemand tegengekomen die zegt: 'Vrede? Nee, doe mij maar niet'? Maar hoe komt het dan dat er zoveel onvrede, geweld en oorlog is. Misschien wel omdat vrede hondsmoeilijk is. De Bijbel houdt ons die spiegel voor. Zonder te berusten overigens. Want anders leggen we het hoofd in de schoot. En dat is uit den boze.
Wat is je mooiste geloofservaring? Ik wil de mijn wel vertellen - ook en vooral om jou te prikkelen daar ook eens over na te denken. De mijne lijkt erg op die van Psalm 104. Het is een loflied op de schepping. Naast de Bijbel is ook de schepping zelf een boek dat vertelt over God.
Wachten - er is niemand die dat graag doet, denk ik. 'Waar blijft die bus toch?' zeggen we ongeduldig als hij kennelijk vertraging heeft. Bij geloven hoort ook geduld. Soms moet je ook op God wachten. Het is niet anders. Maar wachten en wachten is wel twee. Deze preek werd gehouden in een avondmaalsdienst.
In onze kerk zijn we gewoon om tijdens doopdiensten van kerkgangers te vragen in gedachten een zegenbede te maken voor de dopelingen. Doopouders doen dat ook. Zij spreken die uit tijdens de doopdienst. De preek van deze zondag speelde daar op in. Hij gaat over een Bijbelse zegenbede.
Je kunt God niet opsluiten in een gebouw. En toch hebben mensen plekken nodig waar de ontmoeting met de Eeuwige tot haar recht komt. De tempel van Jeruzalem was zo'n gebouw. Maar ze staat in deze preek voor alle heiligdommen en dus ook kerken. Het zijn kruispunten waar de wegen van God en mensen elkaar kunnen snijden.