De vrouwelijke voorzitter van de kerkenraad van de Protestantse Kerk van Engelen (Brabant) las het in de reportage van Nieuwsuur voor: ‘Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen geherbergd’ (Hebreeën 13: 1-2). Ik vond dat erg moedig van haar. Zeker in een dorp waarin vooral vrouwen het te verduren kregen.

In het dorp waar wij nu vijf jaar wonen, en dat de prachtige naam Mijnsheerenland draagt, luiden de klokken van de statige Laurentiuskerk drie keer op een dag minutenlang: om 8.00, 12.00 en 20.00 uur. In het begin wisten we niet waarom. Wat zou er aan de hand zijn, vroegen we ons af.

Een tijdje geleden schreef ik hier over de preek. Dat die steeds vaker een ‘overdenking’ wordt genoemd. Ik liet ook allerlei andere woorden passeren. Maar ik vond intussen een nieuw woord.

We zijn een week in Noord-Groningen. Voor mij is dat de streek van de dichter C.O. Jellema. Hij woonde er en schreef er menig gedicht over. Zo’n week Noord-Groningen is dan een kans: ik zette een literaire bedevaart op het programma.

Zojuist opgebeld door een gewoon 06-nummer. Ik kreeg een computerstem te horen die meldde dat ik werd opgebeld door Amazon-security. Er zou een I-phone op mijn account besteld zijn van ruim 900 euro. Dit werd aangemerkt als een verdachte transactie. Als ik die niet besteld had moest ik een 1 indrukken.

Wanneer je elders als gastpredikant voorgaat, krijg je meestal van te voren een format van de orde van dienst toegestuurd. Dan zie je wat de liturgische gewoonte ter plaatse is. Je kunt er de liederen en Bijbellezingen op invullen en terugsturen.

Het was bij het koffiedrinken na een kerkdienst. Er zat een oudere man alleen aan een tafel. Ik besloot bij hem aan te schuiven. Hij reageerde verrast. ‘Wat leuk dat u mij uitkiest!’

Vorige keer ging mijn stukje over de kaping van het woord ‘traditie’. Ik wees op een echte traditie: de christelijke. Vandaag gaat het over de kaping van die ‘echte’ traditie. Dat gebeurt niet alleen in Amerika.