Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Een jaar na het overlijden van hun moeder Mimi, durven haar kinderen het aan: de koffer van hun ouders te openen die hen hun hele jeugd heeft vergezeld maar die altijd gesloten bleef. Hij blijkt veel geheimen te bevatten, waaronder een filmpje. Het toont de bruiloft van hun ouders – ze hebben hem waarschijnlijk zelf nooit willen zien.
De radio besteedt er aandacht aan. De kranten en muziekbladen staan er vol van. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat er een Summer of Love was. Maar mocht u geen idee hebben: in 1967 begon in San Francisco een zomer van liefde. Hippies gingen een leven leiden van ‘love and peace’. ‘Bloemenkinderen’ werden ze genoemd. Het bleek de start van een nieuw tijdperk.
Na de aanslagen in Parijs kleurde de hele wereld opeens blauw-wit-rood. Belangrijke gebouwen, bruggen en beelden werden met spots in de kleuren van de Franse vlag beschenen. Op Facebook kon je de driekleur als transparant van je profielfoto instellen.
Afgelopen zondag was ik in voormalig kamp Bergen-Belsen. Ik wist er niet goed wat ik moest voelen. ‘Verschrikkelijk’ zeggen we al snel. Of: ‘Indrukwekkend’. Maar op die plek valt elk gevoel in het niet bij wat er zich heeft afgespeeld.
Kort geleden zag ik op televisie een schokkende documentaire. Ze ging over de bevrijding van het kamp Bergen-Belsen. De film was gemaakt door het Engelse leger en bracht in beeld wat de bevrijders er aantroffen. Nooit eerder zag ik zulke gruwelijke beelden.
Een Israëlische dichter schreef een gedicht met als titel ‘De diameter van de bom’. De bom in kwestie was dertig centimeter in doorsnee. Maar het bereik van die bom was, toen hij ontplofte, zeven meter. Binnen die straal vielen vier doden en elf gewonden.