Maar meteen kwamen er op de social media ook tegengeluiden. Waarom zoveel aandacht voor Parijs? Was er de dag ervoor niet ook een verschrikkelijke aanslag geweest in Beiroet? Waarom daar geen aandacht voor? Was dit betoon van solidariteit met Parijs niet selectief?

Ik vind die reacties eerlijk gezegd wel heel erg gemakkelijk. Maak dan je profielfoto zelf rood-wit-rood (vlag van Libanon). En is het niet logisch dat mensen in Nederland zich meer geraakt voelen door Parijs dan door Beiroet? Parijs ligt om de hoek en veel mensen zijn er wel eens geweest. In Beiroet niet. Bovendien (zo hoorde ik gisteren van Sander van Hoorn, correspondent aldaar) is het in de Arabische wereld andersom. Daar is meer aandacht voor Beiroet dan voor Parijs. En ook dat begrijp ik.

Solidariteit met Parijs selectief? Zo lust ik er nog wel een paar. De wereld is vol aanslagen. Ga je gang met je solidariteit, zou ik zeggen. Maar wie meeleeft met de hele wereld heeft geen leven meer. Gisteren zou mijn dochter, die in Hannover woont, naar de voetbalwedstrijd Duitsland-Nederland gaan. Het werd kort voor aanvang afgelast. Er bleek een dreiging van aanslagen. Heel de stad stond plots op z’n kop. Ik zat toch even in mijn piepzak. Ik bedoel maar: Hannover is op zo’n moment echt niet alleen geografisch dichterbij dan Libanon of Kenia.

En over Kenia gesproken (april 2015, weet u nog wel: 148 doden): weinig critici van nu er toen over gehoord. Kortom, erg gemakkelijk, die zure reacties. En wat solidariteit met Beiroet betreft ook niet overtuigend.

En toch hebben de critici me ook aan het denken gezet. Mijn vraag aan hen keert als een boemerang terug. Is het niet óók erg gemakkelijk om je profielfoto op blauw-wit-rood te zetten? Je kon bij Facebook het aantal dagen kiezen dat het zo bleef. Ik koos voor een dag. Maar achteraf denk ik: meer dan een druk op de knop heeft het me niet gekost. Wat doe ik nu werkelijk uit solidariteit met de slachtoffers van IS? En ging het eigenlijk wel om meer dan alleen een uiting van zorg om ons eigen hachje?