Nu ik mijn laatste weken als wijkpredikant inga (ik ga met pensioen), leek het me leuk om die laatste keren te preken over eerste keren. Ik heb dat idee niet van mezelf. De Israëlische schrijver Meir Shalev publiceerde in 2008 een boek waarin hij 'eerste keren in de Bijbel' besprak. Dat bracht mij op het idee. Deze zondag: de eerste lach. Die is van Abraham. Maar of het zo'n vreugdevolle lach is?

Het Bijbelverhaal van deze zondag vertelt dat Jezus in zijn oorspronkelijke woonplaats Nazaret geen wonderen kon doen. Wat was er aan de hand? Zijn voormalige dorpsgenoten leden aan 'nothing-buttery', een kwaal die tot op de dag van vandaag nog voorkomt.

Het verhaal van Marta en Maria is behalve een verhaal over twee personen, ook een verhaal over twee levenswijzen. Je zou kunnen zeggen dat de levenshouding van Marta in onze samenleving dominant is: doenerig en extravert. Maar is dat niet eenzijdig? Het verhaal is dan ook een spiegel voor de ziel.

In deze doopdienst lazen we een gedeelte uit Jeremia en het bekende gedeelte over Jezus die de kinderen zegent. Ik koos bewust voor die twee lezingen, omdat het dat bekende gedeelte uit het evangelie uit de sentimentrele sfeer haalt.

De menselijke maat - de woorden klinken nogal eens de laatste tijd. Dan gaat het over het negeren van die menselijke maat door de overheid. Maar het verontachtzamen daarvan zit in héél onze cultuur. En wie weet is het wel iets van alle tijden. In Numeri lezen we er ook over. Het wordt Mozes teveel. Zijn draaglast gat zijn draagkracht te boven.

Bij 'het eeuwige leven' denken de meeste mensen al snel aan het hiernamaals. Maar de schrijver van de Johannesbrief dacht ook aan dit leven. Het had alles te maken met het geheim dat hij in Jezus op het spoor was gekomen.