Preken

Preken

'Mag ik dan bij jou?' zingt Claudia de Breij. Het is een populair lied. Het appelleert aan onze angst om, als het er op aan komt, alleen te staan. Maar misschien ook wel, omdat wij die norm (pal staan voor een mens of zaak) niet altijd halen. Ook de vrienden van Jezus zullen hem niet op het moment suprême niet trouw blijven. Een preek over Matteüs 26, 31-35
Overal waar mensen zijn kun je stuiten op gesloten koninkrijkjes. Er heerst de cultuur van 'hier bepalen wij de gang van zaken, pottenkijkers zijn niet gewenst'. Deze preek gaat over die gesloten cultuur. En: over het Koninkrijk van God dat er het tegendeel van is.
De economie trekt weer wat aan. Maar voordat wij na de economische winter al gaan rekenen met een zorgeloze zomer, is het goed om ons af te vragen of we van de crisis geleerd hebben. Deze preek werd gehouden op een dienst op biddag voor gewas en arbeid - een dag waarop de kerk stilstaat bij ons dagelijks werk.
Op deze eerste zondag van de 40 dagen lazen we het verhaal over de intocht van Jezus in Jeruzalem. Het is een verhaal dat doorgaans pas op de láátste zondag van de 40 dagentijd gelezen wordt. Maar nu we het lezen op de 1ste zondag valt er een net ander licht over. De preek eindigt met een bezinningsvraag. De 40 dagentijd is daar immers voor bedoeld: voor bezinning en inkeer.

Recente Stukken

Alle artikelen →
  • Kort

    Moestuinieren op tuin 1: Tegenslag

    Bij ons op het tuincomplex melden zich af en toe nieuwe gegadigden. Ze beginnen allemaal met groot enthousiasme. Maar er zijn er bij die je al snel ziet worstelen. Ze hebben het bijhouden van een tuin onderschat.

  • Column

    Engelen

    De vrouwelijke voorzitter van de kerkenraad van de Protestantse Kerk van Engelen (Brabant) las het in de reportage van Nieuwsuur voor: ‘Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen geherbergd’ (Hebreeën 13: 1-2). Ik vond dat erg moedig van haar. Zeker in een dorp waarin vooral vrouwen het te verduren kregen.

  • Boek

    Een schraal deel van ons brein neemt alles over

    Dat er twee manieren zijn om naar de werkelijkheid te kijken is geen nieuws. Maar de Britse psychiater en voormalig literatuurwetenschapper Iain McGilchrist verbindt deze twee zienswijzen met het verdeelde brein van de mens. En hij laat zien dat de overheersing van de linker- over de rechterhersenhelft, die onze westerse geschiedenis typeert, een groot gevaar in zich draagt.

  • Column

    De papklok

    In het dorp waar wij nu vijf jaar wonen, en dat de prachtige naam Mijnsheerenland draagt, luiden de klokken van de statige Laurentiuskerk drie keer op een dag minutenlang: om 8.00, 12.00 en 20.00 uur. In het begin wisten we niet waarom. Wat zou er aan de hand zijn, vroegen we ons af.

Je ziet het steeds meer: mensen die verdiept zijn in hun mobieltje. Op straat, bij de bakker, in de trein. We zijn bang om iets te missen. Van die angst lijkt onze samenleving doortrokken. Daarom voelen we ons steeds jachtiger. Maar het evangelie wijst een weg naar aandachtig leven. Je hoeft alleen je ogen maar te gebruiken.
Tv-programma's als 'Familiediner' en 'De rijdende rechter' laten zien hoe snel er een conflict kan rijzen tussen mensen. Een conflict kan aanleiding zijn tot een jarenlang durende loopgravenoorlog waarin mensen zich vastzetten in vaste posities en elkaar bestoken met verwijten en verwensingen. Het evangelie bevat aanwijzingen hoe zulke impasses mogelijk doorbroken kunnen worden.
De eerste zondag van februari is in veel kerken de zondag van het werelddiaconaat (diaconaat is: anderen materieel helpen). Deze zondag werd ingesteld naar aanleiding van de hartverwarmende internationale hulp na de watersnood in 1953. Uit dankbaarheid wilden kerken iets terugdoen. De preek staat stil bij Matteüs 5,1-10, een gedeelte waarin Jezus de hulpelozen gelukkig prijst: voor hen is het Koninkrijk van God. Een Bijbelgedeelte dat ook vragen oproept.
Geloven zou houvast bieden, wordt wel gezegd. Maar er iets voor te zeggen het omgekeerde te beweren: geloven voert op een weg die onzeker is. Dat naar aanleiding van het roepingsverhaal van de eerste leerlingen van Jezus. Sindsdien is de navolging van Christus een oerbeeld voor het christelijk geloof.