Deze preek werd gehouden in een dienst van Schrift en Tafel. Tijdens de preek werd een icoon geprojecteerd. Het is de beroemde icoon van Rublev. Ze bevat een bijzondere verrassing.
Preken
Preken
Op Israëlzondag is er meer dan anders aandacht in de kerk voor het bijzondere dat ons in de Joodse traditie geschonken is. Op deze zondag werd vooral nadruk gelegd op de kwetsbaarheid van mensen enerzijds en het hoopgevende grote geheel waarin wij leven anderzijds. Die paradox vormt misschien wel de kern van de Bijbelse boodschap.
Op deze zondag werden in onze gemeente drie kindjes gedoopt. Daar is de preek op afgestemd. We horen hoe Paulus spreekt over het geloof van de oma en moeder van zijn jonge medewerker Timoteüs. Maar hij gebruikt een veel mooiere uitdrukking dan in onze vertaling.
'Een goed verhaal' luidde het thema op deze landelijke startzondag. Maar wie de gelijkenis van Jezus leest waarover deze preek gaat, zal misschien eerst zeggen: 'Een bizar verhaal!' Een frauderende onderdirecteur wordt door Jezus als een voorbeeld in zijn Koninkrijk gemaakt.
Recente Stukken
Alle artikelen →- Kort
Moestuinieren op tuin 1: Tegenslag
Bij ons op het tuincomplex melden zich af en toe nieuwe gegadigden. Ze beginnen allemaal met groot enthousiasme. Maar er zijn er bij die je al snel ziet worstelen. Ze hebben het bijhouden van een tuin onderschat.
- Column
Engelen
De vrouwelijke voorzitter van de kerkenraad van de Protestantse Kerk van Engelen (Brabant) las het in de reportage van Nieuwsuur voor: ‘Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen geherbergd’ (Hebreeën 13: 1-2). Ik vond dat erg moedig van haar. Zeker in een dorp waarin vooral vrouwen het te verduren kregen.
- Boek
Een schraal deel van ons brein neemt alles over
Dat er twee manieren zijn om naar de werkelijkheid te kijken is geen nieuws. Maar de Britse psychiater en voormalig literatuurwetenschapper Iain McGilchrist verbindt deze twee zienswijzen met het verdeelde brein van de mens. En hij laat zien dat de overheersing van de linker- over de rechterhersenhelft, die onze westerse geschiedenis typeert, een groot gevaar in zich draagt.
- Column
De papklok
In het dorp waar wij nu vijf jaar wonen, en dat de prachtige naam Mijnsheerenland draagt, luiden de klokken van de statige Laurentiuskerk drie keer op een dag minutenlang: om 8.00, 12.00 en 20.00 uur. In het begin wisten we niet waarom. Wat zou er aan de hand zijn, vroegen we ons af.
De mens wordt vaak de kroon op de schepping genoemd. Dat heeft tot een mensgericht christendom geleid met allerlei nare gevolgen. Maar wie goed kijkt, ziet dat heel iets anders de kroon op de schepping is.
Een preek in het kader van een spiritualiteit van de duurzaamheid (zie ook de preek van 26 mei 2019). Dit keer een gedeelte uit het boek Job: hoofdstuk 38. Na alle vragen van Job aan God, klinken Gods vragen aan Job. Hij krijgt een tour door de schepping.
Klimaatverandering is een van de meest belangrijkste thema's op de maatschappelijke agenda. Ook in de kerk moeten we ons daar mee bezig houden. Maar waar ligt de eigen inbreng op dit punt? In Papendrecht zijn we een Groene Kerk, zoals dat heet. Maar wat houdt dat in?
Hoe draag je het geloof over op de volgende generatie? Daarover bestaat in onze tijd grote verlegenheid. Dat het geloof overgaat van generatie op generatie is niet vanzelfsprekend meer. Het staat op gespannen voet met de opdracht uit Deuteronomium (6,7), dat je het je kinderen in moet prenten. Kunnen we daar nog wat mee? Hoe spreek je met je (klein)kinderen over geloven? Of moet je het alleen maar woordeloos voorleven?
Onze kerk bestaat 100 jaar. Reden voor een feestje. Want dat er plekken zijn waar - meer dan elders misschien - ruimte is voor de ontmoeting met God, stemt tot dankbaarheid. Maar laten we ons niet op de borst slaan: onze kerk is ontstaan door een afsplitsing. Dat stemt tot ootmoed en bescheidenheid.
Met Pasen spreken we altijd over de 'verschijningen van Jezus'. Maar zijn verschijningen zijn - om zo te zeggen - ook al verdwijningen. Hij lijkt van een verre overkant nog één keer over te steken voor een laatste groet. En: om zijn volgelingen te leren om op eigen benen te staan.