De coronacrisis heeft ons stil gezet. Voor ondernemers is dat een angstige stilte. Mensen die vrezen voor hun gezondheid houden ook hun adem in. Voor anderen is het misschien een weldadige stilte. Maar het stil gezet worden biedt ook openingen voor vergeten of nieuwe dingen. De legpuzzels blijken niet aan te slepen. Mijn vrouw is aan het borduren geslagen. En ik? Sinds kort heb ik de roman herontdekt. Er heeft zich een leeswoede in mij losgemaakt die ik lange tijd niet had.

Zondagavond. We hebben een zonovergoten dag achter de rug. ’s Morgens heb ik de online-kerkdienst gevolgd. ’s Middags een roman uitgelezen. Maar nu is het avond. De brievenbus kleppert. Raar. Wie komt er op zo’n tijdstip nog iets door de bus stoppen? Het blijkt een folder. In de vorm van een mondkapje. Als ik de tekst voorop lees, weet ik hoe laat het is.

We moeten allemaal vooral binnen blijven. Niet leuk. Maar voor de meesten is het goed uit te houden. Voor ouderen is het nog een ander verhaal. Neem mijn moeder Nellie. Ze is 88 jaar. Goed gezond gelukkig en vitaal. Maar behalve voor een ommetje komt ze nauwelijks buiten in deze tijd. En de boodschappen doen wij. Met het gepaste afstand houden bij het brengen. Het is dus stilletjes voor haar. Gelukkig heeft ze sinds kort een smartphone.

In deze crisistijd blijven de meeste kerkbanken leeg. En zo hoort het ook. Kerken waar nog geprofiteerd wordt van een bovengrens van dertig kerkgangers, nemen in mijn ogen hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet. Je kunt het bovendien heel goed op een andere manier doen. Via livestream. Voor mij wennen (zie het stukje van gisteren). Maar hoe zit het met de kerkgangers thuis?

Collega Johan Duijster van onze zustergemeente begon de eerste de beste zondag van de coronacrisis met een livestream-dienst. Hij had ook al snel een team technici om zich heen verzameld. En: met professionele apparatuur. In bruikleen gegeven door de plaatselijke korfbalvereniging PKC. En mijn kerk mocht de week daarop aanschuiven. We verzorgen nu gezamenlijk de diensten. Hoe voelt dat?

31 maart 2020. Mark Rutte en Hugo de Jonge geven een persconferentie over de coronacrisis. Ze zeggen wat iedereen al verwacht. Maar ineens blijft er een flard van wat De Jonge zegt bij me hangen. Hij heeft het over 'kinderen die nu de veilige omgeving van school moeten missen'. Het duurt een seconde en dan valt het kwartje.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Zo sprokkel ik wekelijks aardig wat bij elkaar. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde. Dit keer één van de man hier afgebeeld.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Zo sprokkel ik wekelijks aardig wat bij elkaar. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde. Dit keer een Engels gedicht.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Zo sprokkel ik wekelijks aardig wat bij elkaar. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde. Dit keer een Duits gedicht.

Er gaat geen dag voorbij of ik lees minstens één gedicht. Ik heb het nodig als zuurstof. Zo sprokkel ik wekelijks aardig wat bij elkaar. Soms kom je dan iets tegen dat je ook door wilt geven. Met een korte aantekening aan het einde.