Eerlijk gezegd best een beetje vreemd. Als dominee sta je voor lege banken te preken. Je praat tegen een camera. Je ervaart nu wat voor tv-makers dagelijkse kost is. Maar ik mis de mensen. Want een preek is nooit helemaal eenzijdige communicatie. De gelaatsuitdrukkingen en de lichaamshouding geven iets terug.

Maar het went wel. Ik ging nu twee keer voor. Ik keek de diensten later zelf nog eens terug. Er valt immers altijd wat te leren. De eerste keer keek ik in de camera zoals een konijn gevangen door een lichtbundel: verstijfd en gebiologeerd door het donkere oog. 'Kom op, Piet', dacht ik, 'dat kan wel wat dynamischer.' De tweede keer was het al wat losser.

De mensen thuis zijn sneller aan het medium gewend, merken
we. Er kwamen enthousiaste reacties. Fijn dat het zo kan. Al is het van een
afstand, je bent samen gemeente. En dan: wat goed dat twee kerken dit samen
doen! En er kwamen opbouwende suggesties: volgende keer ook een kindermoment?

Maar het moet natuurlijk niet te goed gaan voelen! Waarom
niet? Daarover morgen meer.