Ik belde haar al elke dag. Maar toen de crisis losbrak,
dacht ik: zou beeldbellen via Whatsapp iets zijn? Dan kan ze ons als kinderen
en kleinkinderen niet alleen spreken, maar ook zien. Zo gezegd, zo gedaan. Toen
ik haar wekelijkse boodschappen kwam brengen, vroeg ik: ‘Ma, waar is je
telefoon?’

Ik installeerde Whatsapp en leerde haar vervolgens met het programma te werken. Ze had het beeldbellen al eens eerder gezien. Vera en ik aten wekelijks bij haar (tot de crisis ook in dat eten roet gooide) en dan belden we vaak ook even met onze dochter in Duitsland. Ze vond het toen al heel leuk. Maar nu kon moeder Nellie zelf gaan doen.

Ze reageerde enthousiast. En ze had het snel te pakken. Een paar keer ging het mis en moest ik even naar haar toe. Gisteren deed de beltoon het niet. Maar ik hoefde niet te komen, zei ze. Vanmorgen vertelde ze voor de videochat (gewoon bellen is er niet meer bij!): ‘Ik heb even gekeken bij ‘Instellingen’ en daar heb ik het weer goed gezet.’

Ik zie nu elke morgen mijn moeders glunderende gezicht. Er
wordt weleens gemopperd op de social media. Maar ze zijn ook een zegen.