Toegegeven: een enkeling bekende moeite te hebben met wat hij zag als spot. Finkers zette bijvoorbeeld de onbevlekte ontvangenis van Maria op één lijn met kindermisbruik. Maar anderen roemden die durf als voorbeeldige zelfspot. Waar allen zich in herkenden: dat Finkers de verdachtmaking van religie in onze samenleving tegenwicht bood.

En dan natuurlijk het slotakkoord. Het eerbetoon aan kwetsbaarheid en schoonheid. De gedurfde combinatie van het citeren Benedictus van Nursia en het dansen met een naakte vrouw maakte van de kleinkunst ineens iets dat op grote kunst ging lijken. Om te eindigen met 'ubi caritas et amor, Deus ibi est' - 'waar liefde is, daar is God'. Op de juiste toon, op de juiste plek. Geweldig. Voor wie dit abracadabra is, moet de DVD maar aanschaffen. Zelf zien!

Maar terug naar mijn collega’s. Het leek wel alsof ze van een last bevrijd werden, zo lyrisch waren de meesten! Vanwaar die bijval? Laat ik mezelf maar nagaan. Want ook ik voelde me herkend. Ik denk dat Finkers ons zo aansprak omdat hij prachtig, liefdevol en humoristisch de karikatuur weersprak die zo vaak van religie gemaakt wordt in onze samenleving. Door zijn absurdisme doorbrak hij het zwart-wit-denken dat gelovigen verdacht maakt én gevangen houdt.

In het verleden zijn cabaretiers weleens de nieuwe dominees genoemd. De kleinkunstenaars namen onze (moralistische) rol over. Dominees werden overbodig, was de boodschap. De kerk was voorbij. Maar Finkers keerde het om. Hij liet ons een nieuwe kerk zien. En een nieuw soort dominee. Lichtvoetig. Met zelfspot. Zijn geloof verkleinend maar nergens verloochenend. Ik wilde dat ik ook maar een ietsjepietsje van zijn talent had. Dat wordt de DVD nog eens goed bestuderen!

(Een paar dagen later was hij in De Wereld Draait Door met daarin een paar stukjes uit de conference)