Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
De Engels/Amerikaanse dichter W.H. Auden is in zijn leven en werk sterk beïnvloed door de kerkvader Augustinus. Maar nooit is er een diepgravende of systematisch studie naar gedaan. Dat ontdekte Stephen J. Schuler en schreef er dus zelf één. Een prestatie van formaat, want al is Schuler hoogleraar Engels, hij blijkt ook een groot kenner van het werk van de kerkvader.
Over Johnny Cash is al veel geschreven. Je zou zeggen: alles is dan al een keer gezegd. En toch blijkt met elke nieuwe biografie er weer iets nieuws boven tafel te komen. Zo ook in de laatste biografie, geschreven door Robert Hilburn.
Soms koop je een tijdschrift om dat ene artikel waarvan je denkt: dat moet en zal ik lezen. Dat tijdschrift heet in deze bespreking ‘Liter’. Bent u geen abonnee dan moet u het snel worden of op zijn minst het laatste nummer kopen. Waarom? Les Murray!
Ze hadden eigenlijk nooit in boekvorm gepubliceerd mogen worden - althans, als het aan de schrijver van de verhalen zelf had gelegen. Salinger had het namelijk ten strengste verboden. Hij was beroemd geworden met zijn 'The Catcher in the Rye' en was dus inmiddels een veelgelezen schrijver. 'Missie geslaagd,' zou je zeggen. Elke schrijver wil immers gelezen worden? Maar zo niet deze auteur.
Een visie op het christelijk geloof voorleggen aan hen voor wie het geen betekenis (meer) heeft – dat is wat Maarten Wisse zich tot doel heeft gesteld. Hij neemt de lezer daarvoor bij de hand voor een interessante tocht door het christelijk landschap.
Het zal u niet ontgaan zijn: na Maarten van Rosem, Youp van 't Hek en Linda de Mol heeft nu ook Jezus zijn glossy. Het is een vrolijk en speels blad geworden met ruimte voor lichtvoetigheid en diepgang. Daarom in deze rubriek bij uitzondering aandacht voor een tijdschrift.
Willem Jan Otten is in mijn ogen Nederlands meest interessante en veelzijdige schrijver. Hij schrijft toneel, romans, poëzie en essays. En hij beheerst de genres allemaal. Kort geleden zag een nieuwe essaybundel het levenslicht. ‘Verhalende essays’ noemde Otten ze.
