Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Connie Palmen schreef dit jaar het boekenweekessay. Ze sluit aan bij het thema van dit jaar, getiteld ‘Verboden vruchten’. Ze portretteert in het essay vier vrouwen die als moderne Eva’s de bestaande regels overtreden. Maar anders dan hun oermoeder straften zij zichzelf - met een trage vernietiging van hun leven.
Mohamed El Bachiri verloor vorig jaar bij de aanslagen in Brussel zijn innig geliefde vrouw Loubna. Zijn leven stortte in. De Belgische schrijver David van Reybrouck tekende zijn verlies op in korte hoofdstukken die doen denken aan het diepe snikken van een grondeloos verdriet.
Carson McCullers werd beroemd vanwege haar ‘The Heart Is a Lonely Hunter’. Ik las het boek een aantal jaren geleden. Ik was enthousiast. Daarom was ik meteen alert toen haar novelle ‘The Ballad of the Sad Cafe’ in een Nederlandse vertaling verscheen.
Een leraar van zestig kijkt terug op zijn leven. Een leven dat in het teken stond naar zoeken naar een zinvol bestaan. Een belangrijk scharnierpunt was het overlijden van zijn moeder toen hij nog jong was. Sindsdien zocht hij vooral in de literatuur naar meer betekenis voor zijn leven. Het boeiende aan het boek vond ik de combinatie van de bijna gelaten manier waarop de man leeft en het tekort dat erin verweven is.
Bij ons thuis werd vroeger over het verzet tijdens de oorlog gesproken als ‘de ondergrondse’. Ik had er als kind beelden bij van mensen die letterlijk onder de grond werkten. Een zelfde soort associatie kan Colson Whitehead gehad hebben bij ‘de ondergrondse spoorweg’.
Doctorow schreef nooit hetzelfde boek. ‘Schreef’, want hij overleed in 2015. ‘Andrews hersenen’ was zijn laatste roman. Weer heel anders dan de rest van zijn romans. Ik bewonder zoiets: schrijvers die zichzelf opnieuw uitvinden. Hij mag dan ook wat mij betreft tot de grootste Amerikaanse auteurs gerekend worden.
Ik had zijn naam door de jaren heen regelmatig horen noemen. En ik wist dat Kees van Kooten een boekje over hem geschreven had. Maar ik had nog nooit iets van Billy Collins gelezen. Na het lezen van ‘The Rain in Portugal’ ben ik verkocht. Wat een gedichten!
