Meestal moet ik me door Engelse gedichten heen werken. Bij voorkeur met een woordenboek binnen handbereik. En nu had ik dat woordenboek af en toe ook nodig. Maar binnen no time had ik deze bundel uit. Meteen nog maar eens herlezen, zo besloot ik enthousiast.

Collins blijkt een meester in lichtvoetigheid. De milde toon in de meeste gedichten neemt hem voor je in. Grappige, absurde en ontroerende gedichten wisselen elkaar af. Veel gedichten zijn geschreven tijdens reizen. Ook dan blijkt Collins een expert in het observeren.

Het meest ontroerende gedicht vond ik ‘December 1st’. Het gaat over de verjaardag van zijn moeder. Ze is er niet meer. Ze zou die dag 114 zijn geworden. Collins fantaseert hoe die verjaardag zou zijn geweest. En hij neemt er maar een whiskey op. Om te eindigen met zich voor te stellen hoe het 114 jaar geleden was. Hoe ze als pasgeborene was ingepakt in een doek met haar kleine, rose gezichtje dat er bovenuit kwam, 'and all those McIaacs getting used to saying your name’.

De titel van de bundel ‘The Rain in Portugal’ is een knipoog naar het liedje ‘The Rain in Spain’ vol met rijmwoorden. Maar rijmwoorden gebruikt Collins dus doorgaans niet. Vandaar de titel. Zijn verzen liggen juist heel dicht aan tegen de spreektaal. Daarom: wie denkt dat poëzie altijd zwaar en moeilijk is en het Engels enigszins machtig is: lezen!

Wie Collins zelf wil horen voordragen (wat misschien nog wat lastiger te volgen is dan zijn gedichten zelf lezen, denk ik), hieronder een clip. De eerste twee gedichten zijn ook de eerste twee gedichten uit de bundel.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=tTxpQCY7df8[/embed]