El Bachiri leidde een gelukkig bestaan met vrouw en kinderen. Tot die ene fatale dag. Als hij haar na de aanslagen niet aan de telefoon krijgt, vreest hij al het ergste. Zijn vrees blijkt uit te komen. Een afgrond van verdriet opent zich. Hij wordt meegesleurd in een klok van gevoelens. Maar aan één gevoel wil hij niet toegeven: haat.

Op het internet is nog steeds zijn indrukwekkende reactie te zien en te horen (zie onder dit stukje). Want El Bachiri imponeerde met zijn oproep om te kiezen voor liefde. Die oproep heef nu in dit boekje vorm gekregen. El Bachiri laat zien hoe vredelievend zijn vorm van islam is. ‘Zijn vorm’ want hij laat zien dat hij allereerst mens is en daarna pas moslim. Hij stelt humanistische waarden voorop.

Die waarden geven hem in om te pleiten voor een jihad van liefde. ‘Jihad’ wordt hier opgevat als ‘inspanning’: inspanning tegen jezelf, tegen je hartstochten, je driften. Daarom wil hij zich niet mee laten voeren met gevoelens van haat. Het is de liefde van en voor Loubna die zijn drijfveer en inspiratie blijft. Daarom is dit boekje een indrukwekkend monument geworden. Monument voor zijn geliefde Loubna. Monument van menselijkheid.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=xsCSfmi566w[/embed]