De beide films vertellen het verhaal van het jonge echtpaar Eleanor Rigby (inderdaad: vernoemd naar) en Conor Ludlow. Hun huwelijk loopt stuk na de dood van hun nog maar paar maanden oude baby. De ene film is gemaakt vanuit het perspectief van de vrouw (‘Her’), de ander…juist (‘Him’).

Het had een goedkoop trucje kunnen worden, maar dat is het niet. Op een integere manier brengt de film in beeld hoe verschillend mensen verdriet kunnen beleven en verwerken. De rouw van Eleanor is rauw, Conor stopt het verdriet weg, en zo raken ze elkaar kwijt.

Eleanor vlucht en probeert – na een aanvankelijke wanhoopsdaad – een nieuw leven op te bouwen. Conor kan zijn vrouw niet loslaten en je ziet hoe zijn verstopte verdriet nog eens wordt vermeerderd door de wanhoop om het vertrek van zijn geliefde.

Maar Eleanor slaagt er niet in zich los te maken. Regelmatig komen de beide partners elkaar tegen. Maar in beide films wordt ontroerend in beeld gebracht hoe ze apart van elkaar, en ieder met de hulp hun eigen vrienden en familie, zichzelf overeind proberen te houden. Zo vinden ze beiden hun eigen weg - met een verrassende afloop.

Welke film moet je eerst zien? Ik zag op internet dat ‘Him’ als eerste bedoeld is. Ik begon bij ‘Her’. Maar ik denk dat het niet zoveel uitmaakt. Wat het verhaal zo boeiend maakt is uitgerekend wat het ook had kunnen doodslaan: dat je na de eerste film het verhaal al grotendeels kent. Je weet wat er komen gaat, maar toch ben je benieuwd naar het blikveld van de andere partner.

Deze ‘double focus’ wordt gedragen door prachtig acteerwerk van Jessica Chastain en James McAvoy (‘Waar ken ik die toch van?…O ja: van Shameless!’). Het geheel wordt ondersteund door betoverende muziek van Son Lux. Niet meer in de bioscoop, maar de moeite van het kijken waard.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=KbmHMCA4lNI[/embed]