Wat is het verhaal? Mildred Hayes woont in het dorpje Ebbing. Ze is alleenstaand en torst een groot verdriet met zich. Haar dochter is verkracht en vermoord, vlak bij haar huis, even buiten het dorpje. Maar na de eerste onderzoeken door de plaatselijke politie is het stil geworden. Mildred hoort niets meer en gaat over tot actie.

Ze besluit drie aftandse billboardschermen die niet meer gebruikt worden, te huren. De borden staan langs de weg waar haar dochter werd gedood. Op de gigantische aanplakborden laat ze teksten aanbrengen die de plaatselijke politie en met name de sheriff Willoughby, aanklagen en provoceren. Dat leidt tot een conflict dat van kwaad tot erger gaat.

Het indrukwekkende van de film is de verhaallijn zich niet afspeelt langs de al te gemakkelijke scheidslijn tussen good and bad guys. Sheriff Willoughby blijkt al snel een schappelijk man. En hij heeft zijn eigen worstelingen die een indringende rol gaan spelen in de film. Ik wil niet teveel verklappen, want je moet de film beslist zelf gaan zien.

Zelfs agent Dixon, die iedereen tegen zich in het harnas weet te jagen, blijkt een andere kant te hebben. Maar tegen de tijd dat je daaraan toe bent, ben je steeds meer op het puntje van je stoel gaan zitten. Want actrice Frances McDormand speelt haar rol van Mildred Hayes zo overtuigend, dat je totaal meegesleept wordt in haar rancune en verterend verdriet. En ze blijkt behoorlijk gewelddadig te kunnen zijn.

Maar zoals gezegd, de film is niet alleen loodzwaar. Door de bioscoopzaal trekt regelmatig een golf van gelach. Het werkt bevrijdend en ontspannend. Maar die ontspanning maakt je ook weer des te weerlozer tegen de volgende beklemmende scene die je bij de strot grijpt. Zo bespeelt de regisseur als een dirigent de emoties van de kijker. Met een verrassend einde.

Bij de Golden Globes won de film diverse prijzen. En terecht. En voor mij was de film een extra aanmaning om meer tijd vrij te maken voor bioscoopbezoek.

https://www.youtube.com/watch?v=YpIU1STH8ac